...and everything in between

This blog has moved

2010-06-06T15:00:00.002+02:00

Hey guys;

This blog has moved to www.sicyon.be/wordpress

Please go read over there :)

Salem's lost little girl (part 5)

2009-11-22T14:29:00.001+01:00

Red had been keeping an eye on the three students. Apparently neither of the two guys was her boyfriend, which made things easier for him. To be sure though he had found something in his pocket that would make things even easier, if she would just have one more drink with him. He couldn’t quite place it but something about her reminded him of An and the memory was stirring up quite some emotions. Strong, powerful emotions that were making his heart race. He took another big gulp of Kasteelbier to take his mind of it.

The group got up from their table and started putting on their jackets as they made their way to the exit. She was walking in between the two tall guys, trying her best not to make eye-contact with Red at the counter.
“Hey missy,” he tried to get her to look at him.
The two guys kept walking, thinking he was talking to someone else. They held open the door but she had stopped at the bar, looking over at him. “What do you want?” Oh he’d have to come up with something smooth to get her to stay behind.
“I’m sorry, but I didn’t catch your name there.”
“My name is Nelly.”
Without missing a beat, Red addressed the guys. “Can Nelly come out and play? Oh please daddy, can she? Can she? Can she?”
The guys looked back at her, wondering what the hell was going on. “It’s ok guys, I’ll catch up with you. What bar are you heading to?”
“Are you sure? We’ll be in the Confrater. We’ll text you in case we end up somewhere else.” They didn’t seem too intent on getting involved in the situation, probably because they were used to her getting attention from random guys. And besides, he looked like a benign working-stiff who’d just had one too many drinks.
She waited for them to step out the door before she faced him and the smile left her face. “Listen up, fucker, I don’t know what you’re trying to…” He had to cut her short as soon as possible to change the mood because this was quickly going to end up poorly for him. “Wow, wow, wow, mommy. Slow your row. I’m sorry about before. I think we got off on the wrong foot there. Lets reset our game and give it another go. What do you say?”
Her angry expression slowly faded and was replaced by a cautious frown. He gestured towards the stool to try and get her to sit next to him again. She took a few steps towards him but stopped short of the stool, keeping on her jacket and standing up. Red waved over the barkeep. “A Martini Fiero for Nelly, please.” The board had been set, the pieces were in motion and with some luck, he’d get to bang the queen. “Come on, forget about before. First impressions aren’t everything. How about I apologize for my of-colour remarks earlier and we’ll go from there?”
She thanked the barkeep for the Martini before sipping from it. “Why don’t you just give me a minute to refresh myself and I’ll come in again as if we haven’t met before?” He nodded and extended his hand to the door towards the toilet, “By all means.”
As she entered the restroom he took the rohypnol out of his pocket and played with it for a second, hesitating. Her way of treating him reminded him of An and memories of An made him absolutely livid. He slipped the little white pill in her drink. Game, set, match.

***

Salem's lost little girl (part 4)

2009-11-18T18:22:00.001+01:00

It was a hot Thursday in July when Red was hanging out at the water cooler, bored with his mind numbing chores at the firm. The water cooler was one of the few places where he could meet some colleagues on a break and they always had the most intricate stories to tell him about their more interesting cases. He couldn’t wait for the days that he would be taking on a more challenging case like the one’s they were gossiping about. This was probably where he heard about Mugsy Salem for the first time. It was Dan, an American expat in his mid-forties, who first brought up the case around the water cooler a few weeks back.

“This is actually quite a big fish in a small pond,” is what Dan had said. “I would imagine that the Leuven police would have arrested him a long time ago but somehow he seems to have slipped through the mazes. Quite a remarkable feat but it seems his luck might have run out.”

“Leuven isn’t exactly the place that I linked with organised crime of this type,” is what Anne had replied. “I studied there for five years and have never heard any stories of organised theft or prostitution.”

“Things have changed since the nineteen-hundreds, Anne,” Pieter quipped. “The North-Africans
moved in and now control the streets and most of the cash flow.”

“Don’t be ridiculous,” Red finally joined the conversation. “I’m sure this guy’s importance is exaggerated. Who told you all of this nonsense and what kind of rap sheet does he have anyway?”

Dan turned towards Red, the junior employee at the water cooler at that time, and readjusted his glasses. “For starters, I personally checked how many of the kebab shops he actually owns in Leuven. He has a quite significant market share, indeed nearing fifty percent. As for the escort service and the crime syndicate he supposedly runs, you won’t find anything mentioned on his rap sheet since he doesn’t really have one. Officially he’s squeaky-clean but when you talk to people on the street you don’t have to dig long to find out who really runs the show. His name even comes up in investigations here in Brussels. He kicks up a percentage of his profits to his syndicate bosses in the capital. He’s well-connected, I can assure you.”

Red shrugged, pretending he didn’t really care and had no interest in the story. “Whatever, I should be getting back to work.”

Recently he’d been following some of his colleagues around, waiting for them to leave their offices so that he could slip in and read some of their files. The minute Dan had brought up the Salem case, Red had felt the immediate urge to barge into Dan’s office and to go over the files. This Mugsy character was fascinating. The entrepreneur criminal was an archetype that fascinated Red. Much more interesting than passion-murder cases or white collar crime, these organised crime cases had a tendency to involve a whole bunch of unsavoury characters and that was exactly the part that he loved. All levels of society would at some point or another be involved in this story and it would be beautiful. It was no doubt not a coincidence that it took this long for Mugsy to be investigated. He must have paid off the right people to maintain his status as untouchable all this time. And at the same time, he must have pissed of one of these people for that untouchable status to be revoked now. This had very little to do with luck, Red imagined.
After checking the hallway, he slipped into Dan’s empty office to snoop around. He moved the mouse of the pc to deactivate the screensaver and quickly browsed through the open files. A couple of browser window’s with random google searches, a window of minesweeper and three word documents. One document entitled Mugsy Salem with at the top of the page a recent picture of the man. A recent picture of the man… Red’s heart skipped a beat as he recognized a face that brought back a painful memory. He had seen this man before. His mind raced to find the possible link why the guy she’d been with was Mugsy Salem.

A puzzled Red Carter sneaked out of an empty office into the hallway of a Brussels office-building.

***

Salem's lost little girl (part 3)

2009-11-13T17:41:00.000+01:00

She had dreads, nicely tucked away in the cap that she was wearing, and a stud in her tongue that she played around with continuously. Her face had a very pure beauty, very captivating eyes and a smile to die for. She wasn’t the shy kind, that much was for sure. As he started opening his pack of cigarettes she plopped down on the stool next to his. “Do you have a light,” she continued and put the cigarette in between her lips in the corner of her mouth. He grabbed a candle from the bar-top and held it to her cigarette. “Thanks,” she said as she hopped off the stool. There was no doubt in his mind that she would join the other hippies in the corner.

“You’re seriously going to join those two clowns in the corner? Take it from me, princess, if you want to waste your time on something, cocaine is much more interesting.”
She turned around and as she drew from her cigarette with one eye closed she sized him up. “You mean to say that I should stay with you because you’re so interesting?”
Red swivelled his chair back around, turning his back to her and tapped his hand on the stool next to him. “I know rocks more interesting than those guys.” He took a cigarette for himself and once more used the candle to light it.
She hesitated for a second but after a glance over her shoulder at the two guys heavily discussing with each other, she took him up on his offer. “Sure, why not. I’ll have a Martini Fiero.”
He ordered her drink and turned towards her. She was probably 5 to 10 years younger than him. With his cigarette in between his fingers he grabbed one of her dreads sticking out of her cap. “Too lazy to properly take care of your hair?”
She smiled and responded calmly. “Shouldn’t you be home with the wife, playing house?”
He grinned. “The wife is working the streets and I left the kid in the car. Don’t worry, I rolled the window down just a little. But with all these responsibilities I still find the time to wash my hair.”
“I should have stuck with the cocaine it seems.”
“You would be bouncing of the walls like you wouldn’t believe, little girl.”
“I’m not so little,” she smirked. “So what is it you do in life?”
He picked up his beer and took a gulp as he looked at her from the corner of his eye. “I run a small crew of tough guys who go around the city breaking into student’s houses and stealing the expensive shit their mommies and daddies buy them. I also have an escort service selling eastern-European women to sad men who want something only paid love can get you. On top of that I own 50 percent of the kebab shops in Leuven.”
“Huh. How quaint. You just described someone very close to me, only, he’s not spending his time in bars at night making up stories to impress young girls.” Red was suddenly very intrigued but had no intention of showing that to her.
“I hardy think a gangster like that would have a hippie friend like you though. He’d slap some sense into you, believe you me,” he tried to play down her comment, as if he didn’t believe her.
“Oh he tried alright. Once I moved out there wasn’t much left for him to do though.”
“From the looks of you and your friends I’m guessing you’re either a psychology student or a political science student.”
She shrugged and tapped some ashes into the ashtray. “Does it really matter? I hardly think you care about what my interests are.”
“Oh so we’ve got a cynic here. You think your beauty stands in the way of you meeting guys who actually look beyond your cute face and care about your dreams and hopes?”
“Don’t make me out to be a narcissistic bitch. This has nothing to do with what I think about myself, this has everything to do with your dick doing all the talking.”
“So to sum it up, all men are sexist pigs and players? Don’t tell me you’re a dyke or even worse, a feminist?”
“I think I’ve heard about all I needed to hear. Thank you very much for the drink and the smoke, mister…?”
“Carter, Red Carter. Pleasure was all mine. You know where to find me when you figure out your impotent buddies over there won’t satisfy you.”
“Fuck you very much.”

In the corner of De Blauwe Kater three young hippies sat discussing the merits of bio-fuel subsidies while an absent-minded Red Carter looked for something in his pockets.

***

Salem's lost little girl (part 2)

2009-11-12T18:49:00.004+01:00

Red Carter was sitting at the end of the bar on his usual barstool. In front of him stood half a glass of a Kasteelbier, a dark one, and an empty ashtray right next to a new and unopened pack of cigarettes. De Blauwe Kater was a jazz bar just off the Oude Markt on the Naamsestraat. It wasn’t directly on the street. A small cobblestone alley lead to the bar and in summer they’d put tables out in the alley as well. The inside of the bar wasn’t very spacious and when jazz-bands would come there to play, it got really cramped. At this time the five small tables were all free except for the one in the back corner behind Red. Two long haired students were sitting there and were probably discussing world politics and the impact of globalization, or some bullshit topic young ideologists that age discuss. Red had a strong dislike for those kind of students but was just too jaded right then to care. He’d been coming there for the better part of ten years and knew very well that this was exactly the kind of place that attracted those kind of people.

In a distant past he used to care and he used to get into heated debates that would quite often end in small bar-fights. Fucking hippies. Things were very different then. Being a student, it didn’t matter if you’d wake up with a black eye and a couple broken ribs. These days, showing up to work with a black eye wouldn’t exactly be appreciated. Every morning Red went to Brussels for his job at a big law firm. When he first started there he’d been sure that this was the job for him. For a very long time he had dreamed of working there but it took only a couple months for him to figure out that he had had no idea what the job really entailed. The long hours, the boring people he worked with and the trivial cases he was given to handle were slowly sapping the motivation out of him. He missed the days of old. Now when he arrived back home he had a quick dinner and had time for one or two beers in De Blauwe Kater. He lived for the weekend. Every passing day he started considering changing his life around but then he’d have to… “Can I bum a fag,” a young woman interrupted his thoughts.

Salem's lost little girl (part 1)

2009-11-11T11:37:00.012+01:00

“Do you reckon they ever find any of these kids?” The picture on the Childfocus missing person’s report seemed old and the colours had faded. The two men were standing in the underpass at the railway station.

“I’d certainly like to think so.” It was freezing cold and it was late. Deserted and forgotten, both the underpass and railway seemed to be more of a ghost town than anything else. Except for the occasional train passing by, nothing seemed to move.

“It seems like there’s always someone missing. I wonder where all these people go.” One of the men was shorter while the other one was taller and heavier. Both of them wore all black and had broad shoulders and big arms. They seemed to be waiting for something or someone.

“You never really find out if they find them, do you?” Anybody passing through the underpass at that time, would undoubtedly remember the two strange men standing there. Their unremarkable appearance would however result in very bland descriptions to the cops. That would be of little help.
“I guess you could find a list of people that they’ve found somewhere on their…” The rest of the sentence was lost in the rumbling noise of a train pulling into the station. Both men put on black gloves and walked over to the stairs of platform 8. On the platform there were very few people. The conductor waited for everybody to get off. They saw only 4 or 5 passengers walking towards the stairs. One man got off at the far end of the platform and came down the stairs long after the rest of the passengers. “Showtime,” said the small one. The man coming down the stairs had a tall, slender figure and wore an old raincoat and a worn-down hat. Underneath his open raincoat he was wearing a suit. A slip of his shirt was hanging out of his pants and his tie had been undone. His glasses seemed to go natural with the shape of his face. He carried a briefcase and had obviously had a long day at the office. As he walked by the two men, hardly even noticing them, they followed him immediately. The tallest of the two men stuck a gun in the man’s back while the other one said: “Evening mister Carter. Just keep walking, act casual and don’t try anything funny.” Mister Carter paled but didn’t flinch. He kept his composure and continued his walk through the underpass, making his way to the underground parking lot at the end of it. The two men lead him to their car where they opened the trunk. The trunk was lined with a large plastic sheet. As mister Carter saw this his eyes opened wide and then glazed over as his mouth gaped. He quickly turned around to face the men. “Mugsy sends his regards.” Two clicks and while he collapsed they pushed him into the trunk. “I bet they have a reasonable success-rate finding those kids.” The shorter one picked up mister Carter’s briefcase and the tall one got in the driver’s seat.

A black Volkswagen sedan pulled out of the underground parking lot of the Leuven railway station.

Braindrain

2009-09-13T20:16:00.003+02:00

Sometimes I want to tell you that I want to go back to the way we were but I'm afraid to open this door to a room full of mirrors showing us freakishly distorted reflections of our former selves, disfigured by all that happened since.

---

I stare out of this window. The sun comes up. The sun goes down. One minute it’s raining. The next minute it’s dry. Briefly a rainbow brightens up the dull grey sky. I stare out of this window, sixteen stories high. I see the whole wide world. And nobody sees me. Story of my life.

---

I couldn’t quite understand her. Did she say ‘hello’ or ‘hell no’. Ever the optimist, I chose to believe the former. That would be forevermore the misconception/lucky guess on which our relationship would be based. Thank god it was sunny that day.

---

So for one evening I borrowed her smile. What could go wrong I thought? It turned out that her world would quickly collapse without the vital support of an ubiquitous all-powerful smile. Mid-way through my important dinner-date – the occasion of our rent-a-smile arrangement – she called me to have it returned, post-haste. I ate desert by myself, wondering if someone would sell their smile permanently.

---

And I said I was sorry, like so many times before. I apologize so often that the word sorry has lost all colour and all weight. It has become an empty shell of a word with a cavernous echo that keeps on coming back. You must be wondering when things will change.

For old times sake

2009-05-01T21:15:00.009+02:00

Maybe the next time you spot me in the street you can shout and wave. And I will wave back. And we will walk away smiling, thinking the world isn't such a bad place after all. I'd like that.

***

Just the other day some stranger spoke to me with the intent to help. It left me thinking, trying to remember when the last time was I did this for someone else. I was at a loss.

***

I've wanted to hug you a thousand times but couldn't. You've brightened up my days countless times. Thanks for being there.

***

It's 6 in the morning and I wish I had someone I could message at 6 in the morning telling her I wish she was here with me, close to me. But then I let out a terrible beer-fart and I remember why maybe being in bed alone after a night on the town isn't such a bad thing.

I wrote this for me

2009-04-30T17:24:00.002+02:00

When I wake up it's a "no, god no". By the evening, when I'm tired and alone, it becomes a "wouldn't it be nice". By the time I answer, it's a "stop overthinking it, live a little and see where it goes". But I've ran out of ways to say yes while really meaning no. So no, just please, no. It feels like a compromise between settling for whatever I can get now and waiting for what I really want.

To put it in the wise words of a Magic 8 Ball: ask again later.

Verbose no more

2009-04-29T18:55:00.001+02:00

And I will learn to say what I mean in ten words or less. No more buying time with empty phrases to figure out what I really want to say. You can measure the value of my answer by the seconds of silence that precede it.

And no more will I buy viagra for my ego with borrowed words. Let my passion slowly burn through the dead layers of routine to reach the surface. I will rekindle my flame by your lips.

So much for ten words or less. I opened a door and found a universe, hiding under the bed.

Dreams of a different past

2009-01-02T17:07:00.002+01:00

We walk across a frozen barren wasteland covered in frozen weeds. I say we because I think you were there. I’m not sure anymore but I distinctly remember not being alone. The dog rushed past us in a mad dash for a target that would perpetually elude him. I wasn’t sure what he had seen but it had him all excited. Winter had colours for breakfast and so around lunchtime everything around us had found it’s place on the greyscale that the world had become. The whole landscape around us was telling us that it was cold but for some reason my body didn’t register the fact that my toes were slowly solidifying into flesh-flavoured icicles. Our every breath brought forth a white plume, winter sucking out a tiny bit of warmth with every exhalation. There was an undefined shape on the horizon that we seemed to be walking towards to. I can’t remember for the life of me what it was. We didn’t say a word all the way over there. It was not because we were having issues, or at least I don’t remember the atmosphere between us being hostile. For my part the emptiness of the frozen wasteland had seeped into my head and had thoroughly cleansed it of any concrete thoughts. All that lived within me were abstract concepts and pure emotions, slowed down to the pace of an ancient turtle due to the brutal cold. Maybe you were pre-occupied with motherly worries about everything and nothing, I won’t pretend to know what was on your mind. I think you knew the way, knew where you were going. Clearly you’d walked there before. Or maybe I only thought so because I felt like I was following you, trusting that you knew where to go. You know how people get when they allow themselves to completely depend on someone else. It’s so comforting to know that there’s somebody there to take care of things for you. Suddenly I saw, in the midst of all the white and grey, one vibrant lively yellow flower covered in frost trying it’s hardest not to be crushed. I stopped and pointed at it, hardly managing to force a “look mom” through my lips. You stopped too, walked over to me, stood behind me towering over me with your hands on my shoulders trying to find what I was pointing at. When you finally saw the flower you said: “Beautiful, isn’t it? No matter the circumstances, life doesn’t just give up. It never gives up.” You tussled my hair, put your arm around my shoulder and dragged me along to continue our journey to nowhere in particular.

Jullie gingen slapen, ik schreef dit...

2009-01-01T04:01:00.001+01:00

Extract uit brieven aan mijn toekomstige:

Dag meisje,

Lights. A lot of lights. Smiles. A lot of smiles. These smiling faces grouped together on all the corners of the streets.

Ik heb je gezocht in al de glimlachende gezichten op deze oudejaarsavond. Was je daar? Ik weet het niet goed. Om eerlijk te zijn had ik al best wat op en zou ik je hoogstwaarschijnlijk niet gevonden hebben in de massa beschonken mensen. Ja ik weet het. Waarom moet er altijd wat te drinken zijn voordat ik loskom en plezier begin te maken? Ik weet het allemaal niet zo goed. Als ik echt bij de mensen was waar ik me volledig thuis voelde dan was alles misschien anders geweest. Maar wees nu eerlijk, een extra glas kan toch ook geen kwaad? Het jaar 2008 is nu officieel achter de rug. Ik hoop dat het een jaar was waar je met weemoed aan kunt terugdenken. Herinneringen zijn een bron van warmte die geen mens mag ontbreken. Ik kan je zeggen dat 2008 voor mij een raar jaar was waar ik met gemengde gevoelens aan zal terugdenken.

2008 was een jaar van:
- hard werk
- een nieuwe vorm van reizen ontdekken
- herontdekken van basketbal en alle nieuwe mensen via basketbal
- leren hoe een ex ook een goede vriend kan zijn
- leren hoe je afscheid neemt van iemand die je liefde niet waard is
- inzien dat de ultieme luiheid thuis geen oplossing is
- eenzaamheid zonder schade (waar was je verdomme?)

Het is een aloude gewoonte om met het inzetten van het nieuwe jaar ook goede voornemens te proclameren. Bij deze, in 2009 wil ik:
- jou leren kennen (haast je wat, ik heb het kou)
- minder lui zijn op het werk en thuis
- iets aan mijn conditie doen
- een lieve en beschikbare mens worden
- meer met wildvreemde mensen praten
- meer tijd maken voor de mensen om wie ik echt geef (ja, jullie)
- iets echt belangrijk doen voor iemand

Niet zo lang geleden kreeg ik een enveloppe van een zus van mijn oma. Het mensje kan van haar leven niet meer schrijven omdat ze zo hard trilt met haar handen. Maar gelukkig kan ze nog overweg met haar typemachine. Ze schreef het volgende:

Lieve Rufi,

Wat mag ik je wensen voor Kerst en het nieuwe jaar? Liefde zo meteen lijkt me wat voorbarig, maar zachtheid en tederheid mag altijd, en jij mag dat ook doorgeven aan de mensen rondom je heen: jouw papa zou er vast heel blij mee zijn. En dan komt ook nog het lukken in je specialiteit; maar kijk breed en steek je voelhorens uit naar andere dingen. Daarvoor zul je echter uit je schelp moeten kruipen, en dat is misschien wel het voornaamste wat ik je mag wensen. Wordt een lieve beschikbare mens.

Dat is voorwaar het mooiste Kerstkaartje dat ik in mijn hele leven heb gekregen. Die kaart zal ik niet snel verliezen en die wensen zal ik niet snel vergeten. Sommige mensen kijken zo door je uit, zonder dat je het verwacht, zonder dat je het weet. Na al die grootspraak, na al die show, zou ik het liefst van al zijn bij jou. Kom nu maar gauw.

Just a regular Sunday

2008-12-09T23:23:00.000+01:00

She had deep blue eyes and glasses, glasses that made her look sharp as a pencil. She caught my gaze and captivated me, kept me breathless for a minute, not quite sure why but the eyes were a factor. A nice, pearly white smile, performed as if it were a trick she learned, with ease but no conviction. She stood snatch deep in pot, wading through it like a muddy pond and still with the smile. Half a moon hung idle in the sky, wondering what way was up, yes, it was one of those days. If anything, you'd think that somebody dropped his coffee on some cables somewhere and I got connected with the wrong reality. By the time she reached the border of the pot-pool I noticed that she wasn't wearing much more than a t-shirt and panties with a pot-colour crotch. If I would stop staring at her crotch, she asks, still with the zombie smile giving me the creeps. I tell her that if her crotch was always that shade of green, she might want to see a doctor. A tall black man wearing gloves pushes me back into a dandy, white leather couch and I curse. She inquired if I knew who the fuck she was, as if that even mattered, let's start with the basics, who the fuck am I? The tall black man offers me a scotch, two ice cubes and a very nice glass.

Two dogs perform a little dance, one of them tries to sing a little tune to go with it but obviously singing is not a dog thing. You might even wonder why all those rappers keep calling out for their dogs, the creatures have no sense of rhyming and no idea what rhythm is.
What exactly I wanted, she asked, whether I was just there to gratuitously stare at her ass or if we could do business. I wouldn't mind staring a little while longer quite honestly, hell, I could stare the day away if she didn't mind. The black man took position behind me and suddenly the couch got a lot less comfortable, the dogs still dancing, like anybody really cared. She informs me that her questions are meant to be rhetorical and that if I knew what was best for me, I'd best not come up with any more cute answers from now on. For a second I wonder if I should come back with a witty comment on that as well but the big black guy suddenly grabs my shoulders. I inquire for the prices of her product and her services while one of the dogs sniffs the bum of the other one, I barely manage to suppress my laughter, that seemed more like the stereotypical rapper behaviour. The drink I had went straight to my head, I wonder if she spiked it or if maybe some of the stuff I did earlier just kicked in, I'd find out by the speed at which I'd hit the floor. The moon finally decides to take a short break and retreats behind a nice thick pack of clouds, cheeky lass, I was just getting excited too. Things get a lot hazier from there on in.

If memory serves, she put on some music to get the dogs to finally shut up, something lounge without lyrics, easy to listen to and easy to tune out during a discussion. The big black guy brought along a table which was then slowly covered bit by bit with different types of narcotics, ranging from soft drugs to hard drugs, uppers, downers, hallucinogenics, any kind of high you were looking for, she had just the thing. Clearly anybody looking to get properly fucked up would feel like he just found paradise. I was just thoroughly confused though, being as how I was already properly fucked up. It smelled like I took an ice-scoop and a cone, scooped up some of my brains into the cone and licked off the bits that trickled down the sides of it, succulent. My mind was just bouncing off the walls, it got hard to focus on any one thing and anything shiny or anything moving was enough to reset the entire thought process. I suppose it needs no further explanation to understand that the discussion with the lovely green-crotched lady suffered severely from my state of mind. Considering that I suspected her of spiking my drink I found it very inconsistent of her to hold it against me though. Hard to say how long I had been staring at her ass again, time had long since ceased to follow a clear linear path, which is my favourite time of day or times of day, whatever best describes the situation. Careful what you wish for, you hear these words more often but far too rarely do you hear them just before some hard-body vixen in high-heels, a t-shirt and panties walks up to you, puts her right foot on the side of the couch and grabs the hair on the back of your head to powerfully thrust your face into her crotch. Deep breaths, deep breaths and just rubbing my face full force into the holiest of holies. For a minute I forget everything else around me.

Two blinks of an eye later she's sitting across the table, legs crossed and a severe frown lining her glasses, I check for the dogs to figure out what the hell just happened and if maybe, just maybe, going to town on my brain tissue with a giant sledgehammer left its marks. For a minute things slowed down considerably, I rubbed my face with both hands to retrieve traces of sensation of the mystery that just took place, I could still smell her but it could also just be some other chick’s juices fermenting under my fingernails, damn it, I need to wash my hands a bit more often, filthy son of a gun. What I really got to say is, if that’s how people are going to get down, how are we ever going to get up. Somebody’s got to make a change. It was one of those days.

Stuk verdriet

2008-12-03T22:49:00.001+01:00

Ik vergeef je, ja, want dat hoort zo, dat moet, want Jezus heeft het gezegd. Maar hoe werkt dat juist? Begint het altijd eerst met een sorry of kan het ook gewoon zonder? Is het genoeg om het woord zachtjes te fluisteren of hoort er oogcontact en diepgang bij? Kom je er vanaf met een woord of spreken handelingen altijd luider dan woorden? Ik vergeef je, ja, dat kan ik nu wel even gemakkelijk zeggen als jij net die sorry. Na de woorden is op zich niets veranderd en ligt het zware werk nog voor de boeg. Het zal van beide kanten moeten komen. Een tegemoetkoming waarbij een aangepast gedrag van de ene zal gecombineerd worden met een hernieuwen van vertrouwen van de andere. Maar wat als jij nu gewoon eens begon met je knie uit mijn kloten te halen, stuk verdriet? Let’s go from there.

Retrospect

2008-10-28T23:28:00.000+01:00

He always slept closest to the wall. This one sentence would most accurately characterise the whole dynamic of their relationship, he later realised. He always slept closest to the wall, often laying on his side, to give her all the extra space she normally enjoyed had he not been there and always giving her the easy way out for a toilet visit. He would spend long nightly hours awake, agonizing over his uncomfortable position but all the while still enjoying her warmth and presence. His raging hormones would urge his mind to ignore the fatigue, to ignore the lack of circulation in his arm. Undoubtedly this is an unfair portrayal of the real dynamic of their relationship. In a sense their dynamic was very much akin to the most basic and naturally instinctive dynamic between man and woman. He was so happy to have someone to take care off, someone to nurture. It gave him purpose, it gave him energy and most of all it gave him a positive sense of self. This instant gratification in the form of happiness gave him all the needed motivation to take this concept to the extreme, to essentially become a non-entity, a drone serving the queen bee. In a sense it was a self-powering downward spiral. At first she would enjoy being cared for, instinctively feeling happy about that love and support but gradually it derailed. Instead of developing a strong personality in a growing and maturing relationship, he faded away into non-existence. He became an overbearing caretaker, smothering a flame which was in dire need of air, jumping through hoops for her which she wasn’t even really holding up. The rising water level didn’t seem to give her a tangible clue as to what the reason was for the sinking ship. She was largely ignorant of what gave her all these feelings of uncertainty and anxiety. Either that or she miserably failed to communicate her feelings. At this point in time, most young people will act alike. They will break rank, they will panic and flee. Take the easy way out and never ever look back until you’ve surely escaped the treacherous grip of the post-relationship quagmire. All in all, what happened, was predestined. Their personalities, their deepest priorities and needs, were misaligned. The only thing that kept the whole charade going for so long were funny hormones, the whole being in love bit. For two young kids, experiencing for the first time the power of love and the happiness it can bring, to blatantly ignore the fact that they are wrong for each other, is the most common thing of all.

He always slept closest to the wall. Only in the most honest of moods would he quietly admit to himself that he slept there because in reality he was just afraid of falling out of the bed were he to sleep on the other side.

Belgrado

2008-07-13T19:00:00.003+02:00

Vandaag was een warme dag in de Balkan. De hele dag gemakkelijk rond de 40 graden. Dit was onze enige dag in Belgrado dus we hebben ook deze hele dag in de zon rondgelopen. Van helemaal in het noorden van Belgrado in de Bohemian Quarter tot helemaal in het zuiden van Belgrado aan het Mausoleum van Tito. Belgrado is best de moeite.

Niet veel tijd. Later meer. Wenen was een puik stadje van Keizers en Sisis. En veel toeristen. En vrouwen die geen BH willen dragen. Grr.

Ontbijtgranen

2008-07-02T12:56:00.002+02:00

Het was een prachtige dag, het soort dag waarvan je er niet genoeg krijgt. Het was één van de eerste vakantiedagen na een lange examenperiode en niets moest, alles kon. Geen haast om ergens te raken, volledig relax. Zonnetje spuwt gezapig zijn straling onze kant uit, de hemel is kraaknet blauw en de wereld gaat ongestoord zijn gangetje. Kortom, de perfecte dag om er een eind aan te maken… blijkbaar.

Omroeper station – “Door een persoonsongeval zullen de treinen tussen Kortrijk en Brugge met 10 minuten vertraging rijden.”
Ik in mezelf – “Persoonsongeval? Mooi woord.”

Iets later op de trein.

Bompa Roger – “Zeg conducteur, wat is er gebeurd?”
Conducteur – “Euh, ja, de examens zijn gedaan eh…”
Ik in mezelf – “What’s your motherfucking point, cunt?”
Bompa Roger – “Mekker mekker, dochter, mekker, psychiatrische instelling, mekker mekker.”

Iets later bleek dat iemand zich ook zo nodig onder de trein moest werpen op het traject Gent-Brussel. Als ge het mij vraagt is het een complot. Het uitkomen van zowel “The Happening” als "Hancock " in deze periode kunnen geen toeval zijn.

---

Ik was niet meer van deze wereld, toegegeven. Te veel bier, niet genoeg water. Te veel zon, niet genoeg schaduw. Te veel gapen, niet genoeg praten. Terwijl de side-kick zich een krultang aan het aanschaffen was, leunde ik zo zwaar tegen de toog dat het een wonder was dat die het niet gewoon voor bekeken hield en ergens anders ging staan. Blijkbaar had ik al geruime tijd staan gapen naar een meisje. Bouncy bouncy white, make my night. Plots verdween ze uit mijn zicht en in mijn hoofd zei een grappig stemmetje: “Haha, die komt zo op u af, zie maar dat ge iets te zeggen hebt”. Een ander stemmetje zei: “Haha! Ma nee gij. Nooit!” Dat stemmetje was echt achterlijk en die kerel heb ik er vervolgens gewoon uitgekieperd.

Bouncy thing – “Zeg, gaat het een beetje met u?”
De Achterlijke, verrast dat ze daar dan toch ineens stond – “Euh, ja ze.”
Bouncy thing – “…” Stapt gewoon door naar de WC.

Dit soort dingen overkomt me te vaak. Ik moet minder leren drinken of korter op de bal spelen. Ge weet wel, vanaf dat een speler de bal krijgt, zitten er al twee man op.

Achteraf daagt het dan. Dat grappig stemmetje had het woord moeten voeren. Die had waarschijnlijk wel iets scherp en gevat kunnen bedenken. Iets in de zin van: “Nee, niet echt, ik heb wat lucht nodig. Komt ge niet even mee?”

Shit or get off the pot

2008-06-20T23:27:00.002+02:00

Extract uit "Brieven aan mijn toekomstige".

Dag Meisje,

Ik wou dat je hier was. Dat je naast me in de zetel zou komen zitten. Die zetel waar je zo gezellig naast elkaar kan zitten en die een band schept die niet in woorden kan gevat worden. Ik wou dat je naast me zat en zou vertellen over morgen. Morgen, die dag dat ik je eindelijk voor het eerst zal ontmoeten. Vertel me over het moment dat jouw ogen mij voor het eerst zullen zien. Vertel me over je eerste meest instinctieve reflex. Over hoe je zal blijven kijken tot mijn ogen de jouwe vinden en hoe we voor enkele seconden blijven kijken, niet helemaal gewaar van het gevaar. Wat je ook zult doen, speel alsjeblieft het spel mee. Neem geen binnenpaadjes, snij geen hoeken af. Speel het spel mee en laat ons beiden het doolhof doorlopen. Want het plezier ligt in het verloren lopen in het doolhof en dan plots een oase vinden. Daar waar je het niet zal verwachten zal ik op je wachten, met een glimlach. Ik beloof het. Ik zal je zeggen wat mijn naam is. En daarna nog eens want je zult denken dat je me slecht verstaan hebt. Je zal even fronsen. Is dat ook al een naam? Als alles goed zit, zal je mij dan jouw naam meedelen en ik zal ergens in mijn hoofd al een alternatieve benaming voor je hebben. Een benaming die van dan af aan volledige auteursrechtelijk aan mij toebehoort. En aan jou, zoals het hoort. Het eerste beetje ons, dan al in mijn hoofd maar nog te schuchter om gefluisterd te worden. Maar de glimmer van het slijmerige kind van mijn gedachten verblind mij even. Je vind me stil omdat ik in gedachten ben verzonken, dromend van een wereld waarin ik een spraakwaterval ben en je mee sleur in mijn hoofd. Je zal vragen hebben, brandend op je lippen, die je niet meteen durft te vragen omdat ik zo koel en afstandelijk overkom. Ik zal je ogen ontwijken maar steeds minder. Ik zal aftasten maar traag, te traag naar jouw zin. Jij zal twijfelen, jij zal een klein beetje ongedurig worden van mijn spelletjes. Ik zal je plagen. Meisjes plagen, liefde vragen. Ik zal duwen wanneer ik eigenlijk wil trekken, ik zal juist het tegenovergestelde antwoorden van wat jij wil horen. Ik zal zelfzeker afstappen op een doel terwijl jij een klein beetje wegkwijnt van verlangen. Ik zal naar jouw reactie kijken, ik zal aftasten maar snel, te snel naar jouw zin. En dan plots is de bal in jouw kamp, zonder dat ik duidelijk weet hoe dat zo ineens in zijn werk gegaan is. Je bent een meisje en ook al is twijfelen een deel van je genen, het spel dat ken je wel. Je speelt ook al even mee en je zal niet zo over je heen laten lopen. Je zal me in een hoekje drijven, de duimschroeven aanschroeven en me onverbiddelijk kleur laten bekennen. Ik zal diep in je ogen kijken en zeggen dat ik dringend moet kakken.

De jongen die een wesp ving onder zijn glas

2008-06-04T08:16:00.000+02:00

Een smeulende sigaret was het enige lichtpunt in de hele kamer. Een duister silhouet zat in de zetel en zuchtte diep terwijl hij de rook uitblies. Toegegeven, het was geen nieuw concept, geen plotse creatieve bevlieging waarvan hij in zijn enthousiasme de volledige uitkomst niet had doordacht. Hij overliep het scenario van de nacht nog een derde maal om in te zien waar het juist fout was gegaan. Haar oeverloos geschreeuw was na het afproppen van haar mond overgegaan in een zielig snikkend gegrien. Hij hoopte dat ze al wat begon te kalmeren maar die kans was bijzonder klein. Wat een achterlijke kleun was hij toch. Een beginnersfout van formaat in een match op topniveau. Een “urban legend night” die alvast niet gauw vergeten zou worden. Personal note to self: if you’re going to tie a girl down and take a steaming dump on her chest, make sure to take her to her place first.

Of ze misschien wat koffie wou bij haar ontbijt?

Vrijgezel

2008-05-06T19:20:00.000+02:00

Je stond erbij en je keek ernaar. De boterhammen lang gesmeerd, van zachte beren weinig sprake en toch… je stond erbij en je keek ernaar. Ogen wijd, een mond op half zeven en duidelijk hopeloos op zoek naar de juiste combinatie van klanken om een woord te vormen. Schaapachtig laat ik het plukje schaamhaar in de vuilnisbak vallen en schakel ik het scheerapparaat uit. Het wordt dramatisch stil en eindelijk flitsen je ogen van mijn kruis omhoog om oogcontact te maken. Ik neem de tandenborstel uit mijn schuimende bek en kijk duidelijk verveeld.

‘Nooit van kloppen gehoord, trut?’

Je knippert met je ogen en de betovering is verbroken. Je staat op het punt om te draaien en met een gloeiend rood hoofd weg te lopen.

‘Ja kom nu maar binnen, eh. Doe gewoon de deur toe.’

Snel een handdoek om mijn lenden. De rest werk ik later nog wel af. Het begint al een beetje te jeuken. Verdomme. Je bent niet op je gemak en durft me amper nog aan te kijken. Je mompelt iets over per ongeluk maar het klinkt niet overtuigend. Ik spoel de tandpasta uit mijn mond en steek een wattenstokje in mijn oor. Ik kijk je aan met een ‘wat mot je?’ blik, geleerd uit jaren bestuderen van derderangs acteurs in Vlaamse soaps.

‘Heb je soms nog wat boterhammen die ik mag lenen,’ vraag je kordaat.

Nu toch weer die onzin over boterhammen! Straks komen de beren hier uit hun winterslaap. Ik wijs naar het brood op de lage, rode tafel en laat blijken dat ik geen bakker ben maar jou broodje wel eens wil beleggen. Je raadt me aan geen mayonaise te gebruiken in dat geval. Ik beschrijf een broodje met harde worst en heet gekookte eieren. Je vindt me flauw en beschouwt de grap uitgemolken.

Met wie moet ik volgend jaar flauwe moppen gaan maken? Stinkie toch.

Shiver me timbers!

2008-04-30T10:12:00.000+02:00

She’s an enigmatic creature. A soft, frail temptress one instant, a fierce warrior princess the next. A shape shifter with no remorse for her prey.

Her eyes grab you by the chin, nails piercing your skin, screaming: “Hey! Hey you! Fucker! Look over here. Focus! We’re up here. Look at us! Get lost in us.”
Her soft voice flutters its way on fairy wings to your eardrums, whispering: “Hear me now, mysterious stranger. Hear me now, follow me to the end of the world. Come with me.”
Her body language on the basketball court make me wonder if somebody shoved a broomstick up her pooper and broke it off. But if you let that image linger for just a second too long, of she goes with your precious ball, mocking your weakness. She’s unforgiving, quick and so soft to bump in to.

A month or two ago I saw her in a sea of women at a bar. It was my only chance to unleash a broadside volley of my 10 inch cannons. Plunge her into a wet abyss. Loot her plentiful booty and give her a watery grave after walking my plank. Alas, she veered from her course and sailed her beautiful vessel into the open ocean with bulging sails. That day I left my testicles in my other pants and the sight of the rear of her vessel disappearing into the distance has frightened me ever since.

Today’s sponsored link:

“How do you like your women?”
“Just the way I like my coffee.”
“Black with lots of sugar and cream?”
“No, you perv. Just one cup before I get to work.”

Proloog

2008-02-13T23:02:00.002+01:00

Dit is de proloog van een kortverhaal. Dit is dus absolute fictie. Fictie.

Ik heb het gevoel dat mijn hele leven me door de vingers aan het glippen is. Ik lijk er gewoon geen grip meer op te hebben. Ik herinner me al niet meer hoe lang ik hier nu al lui en apathisch in mijn kamer zit. Het lijkt wel een eeuw geleden dat ik nog echt contact gehad heb met iemand. Geheel machteloos kijk ik toe hoe de tijd dag na dag aan me voorbij gaat. Als een verfoeide defaitist zit ik te wachten tot de toekomst me betere dagen brengt in plaats van er zelf iets aan te doen. Al te gemakkelijk verval ik terug in die gewoonte. Een duistere storm hangt om me heen. Een duistere storm die kort en hevig zal zijn, waarna misschien de zon wel weer door de wolken zal komen. Die gedachte brengt me echter geen soelaas want de storm barst nu pas echt in alle hevigheid los en ik leef nu, niet morgen. Ik ben bang nu. Niet morgen. Morgen begint de toekomst misschien wel, morgen schijnt de zon misschien wel. Morgen zal ik misschien zo druk bezig zijn dat ik de storm en de wolken al helemaal vergeten zal zijn. Maar ik leef nu. Niet morgen.

Ik loop te dicht bij de rand. De rand van de afgrond die zo intrigerend is, zo veel mysterieuze aantrekkingskracht heeft. Misschien brengt de afgrond wel vrede, verlossing en stilte. Misschien is het eenvoudiger als ik gewoon toegeef aan de duisternis en mij gewoon laat afglijden. En toch weet ik dat de gemakkelijke uitweg geen oplossing is. De verleiding is niet echt reëel maar veeleer een hersenspinsel die mijn duistere kant voedt als het even niet meer lukt te glimlachen. Keer op keer zeg ik vastbesloten dat ik mijn leven op eigen kracht moet omdraaien. Keer op keer heb ik de beste voornemens. En toch sta ik hier weer aan de rand. Heel even wil ik mij laten afglijden en ingeven aan de duisternis. Even moet ik de angst in mijn hart binnenlaten en zijn verschroeiende schade laten aanrichten. Heel even zal mijn kleine wereldje donker, eenzaam en pijnlijk koud zijn. Uit deze korte momenten van zwakheid zal ik mijn kracht putten en hopelijk zal ik op tijd terug de wil vinden om het nog maar eens te proberen. Misschien komt er voortijds iemand langs die mij opnieuw die motivatie geeft om het echt waar te maken.

Voor zo lang zag ik mezelf door haar ogen en ik hield niet van wat ik zag of dacht te zien. Ik ben steeds meer voeling beginnen krijgen voor wie ik eigenlijk zou willen zijn maar dat was het eenvoudige gedeelte. Voor heel veel mensen heb ik al lang afgedaan en dat ontneemt me al te vaak de moed alvorens echt te beginnen. Defaitist.

Ik voel me verloren en alleen en ik wil de kracht van die emotie volledig tot ontplooiing laten komen. Ik wil die vernieling door me heen laten gaan en mijn hele ziel aan stukken rijten en dan met kleine bebloede stukjes een canvas bespatten om zodoende een luguber meesterwerk van monotoon rood te scheppen. Kleine vlijmscherpe scherven van een vernielde spiegel. Een spiegel die enkel de afgrond liet zien, een lege geest die opgeslorpt wordt door de leegheid van een zinloos bestaan in een wereld die de ware niet kan zijn. Kleine vlijmscherpe scherven die hun gekartelde randen steeds dieper kerven in mijn vlees. Mijn vege lijf laat traag los van haar meest begeerde bezitting, een gebroken ziel die traag afglijdt naar een onderwereld van verliezen en reeds verloren zijn. Als morgen de aaseters komen en zich tegoed doen aan mijn ondergang, wie zal mij vervloeken voor mijn zwakheid? Wie zal mij vervloeken voor mijn eindeloze vlucht in het lege en abjecte zijn van het niet zijn? Geef mij de kracht om de scherven te weerstaan en de moed om in de spiegel te kijken zonder die aan diggelen te slaan.

Een eindeloze monoloog van pseudo-diepzinnige krankzinnigheden, aaneengeschakelde woorden die enkel in mijn hoofd een zin vormen. Ik wil zoveel meer bezitten dan ik heb. Ik kijk weemoedig toe hoe de spiegel mijn lege leven weerspiegelt. Ik wil iets scheppen, ik wil ontdekken, ik wil groeien maar ik voel mij gevangen in een kamer, een routine, een lichaam dat te zwak is om mijn verlangens naar meer te accommoderen. Geef mij de kracht om mijn ingebeelde ziekten te overkomen. Gevangen in de liefde en de inertie van een ontluisterd hart. Ik wil mijn mama. Ik wil een leven dat ik nooit gekregen heb. Ik wil zoveel dat mijn verlangen me in duizend stukken rijt. Verlos me van de pijn.

Mijn hoofd bonzend en mijn handen trillend. Ik snak naar adem als ik me plots gewaar word dat ik vergeet te ademen. Ik duizel en het wordt zwart voor mijn ogen. Ik dreig voor eeuwig verloren te gaan in de duisternis van de schaduw van mijn verlangens. Ze overweldigen me, grijpen me bij de strot en ik word angstig. Ik sla in paniek en verlies mijn zelfvertrouwen. Ik vecht terug maar de storm barst los en hevige wind en regen slaan in mijn aangezicht terwijl ik met mijn armen zwaaiend de vlakte op ga. Ik raak het noorden kwijt en grijp om me heen tot ik haar vind. Heel even sleurt ze me mee, uit de wind en regen, geeft ze me hoop. Ik glimlach en alles valt heel even van mijn schouders. Dan daagt het me dat wat ik zie veeleer een illusie uit het verleden is en dan zegt ze dat ze moet gaan. De tijd vliegt en ik zit weer alleen in een kamer. Een traan, een snee en een verloren onschuld. Verdriet siert je niet.

Vluchtig probeer ik tevergeefs een grap te maken over angstige tieners. Ik spot heel even met de emo cultuur die zichzelf telkens weer verliest in zelfmedelijden en depressie. Toch een glimlach maar al gauw is de pijn er weer. Ik zal mezelf nooit snappen zonder hen te snappen. Of misschien toch. Ik verdrijf de gedachte want ze druist in tegen zoveel dingen die ik probeer te verdringen. Zo diep wil ik de angst niet binnen laten. Oppervlakkig woed de storm en alles wat daar leeft schud op zijn grondvesten.

Ik hou op mijn verdriet te voeden en laat de storm zachtjes uitrazen. Ik ga slapen in een wereld waar alles had gekund, waar alles kan en alles zal kunnen. Morgen sta ik op en ben ik herboren. Morgen schijnt de zon. Ik heb de storm doorstaan. De schade is niet miniem maar misschien vind ik morgen de moed om terug op te bouwen wat vanavond verloren is gegaan. Morgen geef ik mezelf nog een kans. Ik zal mezelf terug leren vertrouwen want dat is de eerste stap om haar terug te leren vertrouwen. Misschien doorstaan we ooit samen nog een storm. Ik hoop dat ze me dan een hand geeft zodat ik haar kan beschermen.

Druk me aan je borst, Hypnos, en neem me mee naar morgen.

Zonderling

2008-01-28T22:50:00.000+01:00

Het lachen vergaat me even. Ik heb het gevoel dat ik glansrijk naast de pot gescheten heb en dat het wc papier op is. Iedereen zal het zien. Iedereen zal het ruiken. Ik zit met mijn handen in het haar, radeloos te denken hoe ik uit deze nachtmerrie wakker ga worden. Gewoon doorspoelen, licht uit doen en fluitend wegstappen. Het was die kroeskop daar. Ach wat. Ik gleed uit en oeps. Kus mijn ballen man. Ik heb meer vezels nodig in mijn dieet.

Le temps apprends que le bonheur marche au ralenti et que le bonheur n'arrive jamais à la bonne heure, on t'abandonne quand tu reçois et jamais ne donne. Ceci est une fiction.

Oh-wow, slow your row

2007-10-27T16:00:00.000+02:00

Black cats are bad luck and whatever comes around goes around. Everybody knows that. To put it bluntly, he got his shit kicked in. Thoroughly kicked in. A lukewarm trail of blood slowly trickled down the side of his face. Some of his teeth were poking through his bloated lips and his nose was seriously smashed. The damage was considerable. His head was throbbing and static filled his ears. Rustling leaves and his own troubled breathing were all he could hear, all around. The bat came out of nowhere and his vision since then was little more than a blur. Salty tears and sticky blood formed a mucus covering his eyes, little clots hanging from his eye-lashes. He blinked franticly for his eyes to focus on something, anything. Blood from his broken nose kept ending up in his throat, making him choke time and time again. The pain was so complete that he couldn't even fully enjoy the convulsions. Finally he saw her face and the panic subsided. As he searched for her eyes, he felt a sudden kick in his side. As he rolled over due to the pang of pain in his side, he noticed her hand holding a bat. Alarm bells started ringing in the back of his skull. Not completely capable of coherent thought, the first thing he heard since the blows was the sound of high heels, thundering down the stairs. A few minutes later he opened his eyes again. “I ...,” he cleared his throat and spit some blood at the floor. “I think... we should see other people.” A chilling bloody grin came over his face.

He came in from the shadows somewhere. God knows how long he'd been watching. He applauded and laughed heartily.

“So this is the part where I get to say: I told you so.”
“Why don't you shut up and help me up, you pretentious prick.”
“You just got more owned than a slave.”
“You always were the funniest of us both.”
“Just try your best not to bleed on me, ok?”

They limped off into the distance, leaving behind a trail of blood.

Yes, this one was about you.

Appels in de tuin

2007-10-20T11:42:00.001+02:00

Ik dribbel met mezelf en raak verstrikt in mijn eigen benenwerk. Elk stapje in de richting van het doel wordt stuntelig verborgen in schijnbewegingen. Ik loop achter mijn eigen staart aan. I'm only confusing myself. Een machinegeweer wordt genadeloos leeggeschoten. Het is vooral veel lucht en losse flodders maar af en toe snijdt een metalen omhulsel toch door vlees en beenderen om er te blijven zitten en te etteren tot het pus er uit drupt. Ik hoor enkel nog mijn eigen stem, die holle klanken, die woorden die al zo vaak gevallen zijn en telkens mijn leven een klein beetje herschapen. Om dan morgen wakker te worden en te denken dat er misschien helemaal niemand naast me zat. Ik ben in de war en tegelijk hou ik me met alle moeite op de vlakte waar ik alles van alle kanten van mijlenver kan zien afkomen. Ik ben in de war en het is mistig in mijn hoofd. Ik dans een salsa en verander elke vijf minuten van partner om dan op het einde van de avond alleen over te blijven. Alleen met zere voeten en het gevoel dat het misschien allemaal niet zo'n vaart hoeft te lopen. Wacht, wie was jij ook alweer? Ja, nu weet ik het weer. Jij was de stilte naast me die de leegte vulde. Mijn excuus om mezelf te kunnen horen praten. Het was een groot doolhof waar deuren op een kier gezet worden die nergens naar toe leiden. Het ruikt er lekker en de drank is er goed maar een vette kater zit ergens op een tak verleidelijk te loeren. Geen mens die luistert naar zijn eigen advies. Geen mens die weet waar het morgen te doen is.

Ik zag je ogen en je ogen zagen mij. Wat heb ik gezien? Ik keek binnen in het enigma van de illusie die me in het ootje neemt. Ik intrigeer je om mezelf een beetje terug te vinden, om het gevoel te hebben dat we niet blijven roeren in de soep tot ze koud is. Ik herlees en glimlach, dat moet er eigenlijk uit, dat is een mijnenveld waar geen mens in wil belanden. Het blijft staan want de trein stopt en mensen stappen op. Ik geniet even van de muziek en als ik terug herbegin zijn al heel wat zinnen over het mijnenveld heen gegoten en een onschuldige glimlach wandelt binnen. De kaartjesknipper stinkt ongelooflijk hard naar zweet. Ik krijg het allemaal niet zo goed meer verwoord. You're taking so much on your plate that you have to watch out for what falls of the side. Het spel moet verder en de dobbelsteen rolt over de groene mat. Ik heb zoveel ballen in de lucht dat er vroeg of laat één zal vallen. Dingen worden triviaal want ik verlies mezelf in een kleine kamer waar het ongedierte de beste plaats krijgt. Er knaagt iets en het geluid maakt me ongemakkelijk. Ik voel me uit mijn vel kruipen, uit mijn hoofd barsten maar dan is er weer een lach en het ongedierte vlucht snel naar de hoek. Waar lachen we eigenlijk om? Wacht, wie was jij ook al weer? Nee, het komt niet meer in me op. Ik mis de stilte en de kamer is ineens te vol. Ik sluit mijn ogen en een zoute traan rolt zijn weg naar mijn mondhoek. Ben... ben je er nog?

Joywritting

2007-10-09T10:11:00.001+02:00

Overlaatst zat ik ergens in Taiwan achter een laptop de toekomst te overpeinzen. Ik bedacht mij plots dat als vader de man en broerlief hun leuk verjaardagsfeestje geven, dat ik dan maar beter iets kon voorbereiden om te zeggen. Dit plichtsbesef werd natuurlijk op de hielen gevolgd door het beeld van de twee mannen, badend in het zweet, terwijl ze mijn kamer verhuizen. Waarvoor eeuwig dank, a propos. Nu, er zijn een aantal versies van dit soort speeches. Ten eerste de eeuwig kinderachtige “mijn papa is de beste, mijn papa die kan alles”. Daar doen we niet aan mee aangezien ik nu eenmaal geen vijf meer ben. Ik weet best dat mijn papa niet alles kan. Hij kan namelijk niet skieen en welk soort man kan nu niet skieen? Inderdaad, waar zijt ge toch mee bezig als ge op uw 50ste nog nooit geskieed hebt? To each his own I guess. Een tweede versie van dit soort speeches is de mid-life crisis inducerende “kijk eens wat mijn papa al allemaal gedaan heeft”. Kijk ik ken de mens al bij al amper 23 jaar en voel mij slecht geplaatst om jullie te komen vertellen wat hij bereikt heeft. In een handvol woorden een mensenleven komen samenvatten is zoiets kleinerend en dat hebben we hier niet van doen. Ge waart er allemaal bij van tijd tot tijd en het feit dat ge er hier vanavond allemaal wederom bij zijt wilt zeggen dat ge iets bijgedragen hebt aan die luttele 50 jaren. Aangezien ik in het gezin de vertegenwoordiger ben van de jeugdige arrogantie ga ik dus een poging doen mijn eigen versie van dit soort speeches te brengen. May god be with us all.

Een auto rijdt rustig voorbij en gaat iets verder om de hoek. Ik sta voor het eerst in lange tijd terug voor dit huis. Het huis van mijn prilste jeugd. Een tijd waarin alles zich nog zo dicht mogelijk bij de normale situatie bevond. Een tijd van mama en papa, een tijd van vechten met broer, een tijd van minder neven en nichten, een tijd van zorgeloze kwajongensstreken. Als alles was gebleven als toen dan zou hier een heel ander mens gestaan hebben. De koffer klapt dicht en Philip staat al bijna binnen. Al terug heel wat actiever dan het voorbije uur dat hij lag te snurken in de auto. Papa valt haast omver terwijl hij mijn valies naar de voordeur probeert te slepen. Hmm, ja. Een heel ander mens.

Het voelt surreel aan om na twee maanden Taiwan, thuis te komen in het verleden. De laatste keer dat ik dit huis mijn thuis noemde, had ik nog niet eens een zus en nu weet ze hier al alles beter liggen dan mij. Papa plaatst mijn valies naast de trap. Terwijl ik naar boven ga, kijk ik toe hoe twee jongetjes in hun kamerjas een plateau met kofie en ontbijt naar boven dragen. “Er zijn nog wat dingen van u in de garage ook,” zegt papa. Ik kijk hem aan en grom iets over geen goesting hebben. Wanneer ik terug naar de trap kijk, zijn de twee jongetjes al achttien jaar boven en is de kamer waar hun mama lag te wachten op haar ontbijt niet meer de kamer van de ouders maar een kamer met enkel bed. Mijn kamer lijkt kleiner dan ik mij herinner. De dozen staan nog overal in het rond, onuitgepakt. Ik ben moe en voel de tegenzin al in mij opkomen. Ontmoedigd door het uitzicht ga ik toch maar terug naar beneden op zoek naar de rest. Mensen die zo vaak verhuizen als wij, zouden beter alles gewoon in dozen laten.

Onze tocht terug naar dit huis begon een goed jaar geleden. Een jaar geleden zijn we teruggekomen in deze stad. Deze stad vol neven, nichten, tantes, nonkels en grootouders. Deze stad vol roddels waar iedereen iedereen kent en ik geen kat ken. Het appartement was een zegen voor ons. Er was te weinig ruimte om elk in ons eigen kamertje te zitten. Voor het eerst in lange tijd waren we verplicht onze weekends in dezelfde ruimte door te brengen. Toegegeven, de living en de keuken werden wat te klein als de luidruchtige Florence erbij was, maar buiten Philip kon iedereen daar wel mee leven. Ik kan mij geen jaar herinneren dat wij zoveel met elkaar gesproken hebben. Mijn broer die altijd over alles meepraat, vooral als hij er niets van af weet. Mijn papa die zo spaarzaam is met zijn woorden, vooral als je echt wilt weten wat hij denkt. Mijn zus die ons allemaal doet lachen met haar constante toneeltjes.

Ik kom beneden en ga aan de tafel zitten. Mijn hoofd staat er niet naar om veel te praten. Eten, dan wat slapen en dan misschien zal ik eens wat vertellen. Florence zaagt aan mijn hoofd over cadeaus en gele meisjes. Ik glimlach even en zeg haar dat er wel wat dingen meegekomen zijn uit Taiwan voor haar maar dat de gele meisjes haar zaken niet zijn. Ik ben oprecht blij om thuis te zijn, een gevoel dat mij vele jaren volledig vreemd geweest is. We hebben mekaar in een eeuwigheid niet meer gezien en bij mijn vertrek waren we mekaar allemaal mislopen. Ik miste de frustratie die ik voel als Philip me de les leest over god weet wat. Of de gebondenheid op momenten dat we over iets praten dat ons beiden aan het hart ligt. Ik miste het gevoel dat mijn papa nog altijd aan al de dingen denkt die ik argeloos vergeet. Ik miste de papa die ervoor had gezorgd dat mensen mij een gelukkige verjaardag wensten alvorens ik die verjaardag doorbracht op het vliegtuig. Maar nu mis ik vooral de zes uren die ik verloren heb in de reis door de tijdzones.

Als we klein zijn kijken we op naar onze ouders. Zij zijn onze hele wereld en alles wat ze doen, proberen we na te doen. Met het ouder worden, komt de puberteit en ineens willen we alles net tegenovergesteld doen. Elke dag een nieuw conflict en later zullen we alles anders doen, later zal ik een betere papa zijn. En dan komt de adolescentie en het volwassen zijn en stilletjesaan groeit een donkerbruin vermoeden... dat we als twee druppels water gelijk zijn aan onze ouders. Misschien komt voor sommige dit besef als een opdoffer maar ik kan zeggen dat ik niets te vrezen heb als ik ook maar iets of wat als mijn papa wordt. Misschien toch graag nog net iets anders. Net iets minder vast in mijn geloof, net iets minder hard werken, net iets minder wegcijferen ten dienste van mijn luizige kinderen, net iets minder dichtklappen als iemand probeert mijn hoofd eraf te bijten. Maar als het even kan, neem ik graag een voorbeeld aan zijn veerkracht en zijn aanpassingsvermogen. Als het lot u naarstig tegen de schenen trapt, gewoon kei hard terug slaan. Niet te lang bij stil staan en alles in zijn werk stellen om er morgen weer bovenop te zijn. Every cloud has a silver lining en misschien kan je die niet onmiddellijk zien als het slecht gaat maar ze is er wel.

Philip pakt me nog maar eens hard vast bij mijn schouders en schudt me door elkaar. “Nog wakker jongen?” Ik zucht, vloek grondig vanbinnen en mompel, “Ik zou u wel eens willen zien.” Broers zijn heel verschillend als je ze vluchtig bekijkt of als je ze niet goed kent. Heel verschillend. De ene is een rechte lijn, de ander eerder een serieuze kromming. De ene zal wat luider meepraten met iedereen en alleman. De ander zal zijn woorden enkel richten aan the chosen few. De ene kan waar en wanneer dan ook in slaap vallen. De ander enkel als de vrouw naast hem eindelijk zwijgt. Maar wie iets langer blijft kijken, iets langer meeluistert, die heeft al snel door dat er voor beide broers gebouwd is op hetzelfde fundament. Goed, de een kreeg al wat meer isolatie mee dan de ander maar ruw genomen is het vrij gelijkaardig. Hij gaat ook aan tafel zitten en ons hedendaags gezinnetje is compleet. Mijn eerste avondmaal terug thuis en al meteen voelt het juist aan. Of misschien toch nog een beetje vreemd. Sinds Philip terug thuis woont zijn papa en hij steeds meer gaan weghebben van een getrouwd koppel. In de rit terug naar huis had ik al het intens gevoel dat ik veel gemist had deze zomer.

“Deze keuken is toch aangenamer dan die in het appartement,” zeg ik. Er wordt kauwend ingestemd. Ik kijk op mijn horloge. Ik heb nog tien minuten en dan moet ik op de trein richting Leuven zitten. Net terug thuis en al onmiddellijk terug op pad. Veel mensen hadden het liever anders gezien, den ouden int bijzonder. Er wordt nog wat gekeuveld en dan in de rapte terug afscheid genomen als ik naar het station moet. Ik sterf een heel klein beetje van slaapgebrek maar ik kan slapen als ik dood ben.

Misschien het belangrijkste dat ik geleerd heb tijdens het laatste jaar is dat we nooit te oud zijn om elkaar te leren kennen, nooit te oud zijn om opnieuw open te bloeien, nooit te oud zijn om nog maar eens te verhuizen.

These are not the droids you are looking for.

2007-09-30T22:22:00.000+02:00

At the end of the day, everything's been said and everything's been done. Something, somewhere doesn't smell quite right and I could have handled that situation just that little bit better.

She got up from her seat and her eyes crossed mine. A sharp face, sculpted nose and just that little bit of make-up accentuating the right features. I acted aloof and not interested, as an instinctive response to the situation. I caught myself in the act and tried to correct the mistake. I tried some eye contact and something that hopefully was a charming smile. I think I see a response or it might be wishful thinking or a vivid imagination. I like to think I have a keen sense for body language but I'm not sure. She was more or less looking in this direction but my attempt at a smile was too weak. A few more furtive glances back and forth. The train stops and people start getting off. The moment is gone and too little ground has been gained to make up camp yet.

On the platform people are going left and right to reach the closest stairs. She hesitantly looks around for a second, takes a few steps to the right and looks back at me. Or at someone else? I follow friends and go left. She turns around and follows us to the left. Why? She looks young and skinny. Just the right curves in the right places from this angle. She gets behind on the stairs. I slow down in the corridor until I notice her closing in. I let her get in front on the escalator. Different angle, equally interesting scenery. My mind is stuck in observation mode and nothing is said.

We reach the top of the escalator, I sort of catch up with her. I suddenly run into an old friend handing out fliers for a political debate. She's lost to me. Thank you for playing. Game over. She said so much and yet I haven't heard the sound of her voice.

Nanjhuang + Yehliou = good weekend

2007-09-03T03:31:00.001+02:00

Het is al weer een heel tijdje geleden dat er nog iets op mijn blog stond over mijn leven hier in Taiwan. En dus bij deze een vertelselken over mijn weekend.

De voorbije week heb ik contact opgenomen met een Taiwanees meisje dat vorig semester in Leuven studeerde. Samen met een vriendin van haar waren zij de eerste om te genieten van het uitwisselingsakkoord tussen de KULeuven en NCTU hier in Hsinchu. In de voorbije week hebben ze mij uit eten genomen naar Beipu waar we een traditionele hakka maaltijd gegeten hebben en naar de streetmarket tegenover Tsing Hua universiteit voor een avondmaal. Daarna hebben ze mij de NCTU campus getoond, waar ik tot dan toe nog niet geweest was. Om een lang verhaal kort te maken, 1 meisje blijft het weekend in Hsinchu omdat ze te ver woont en het ander meisje gaat in het weekend naar huis. Dus het ene meisje dat hier blijft had best wel zin om een tripje te maken op zaterdag.

Zaterdagochtend kwam ze mij oppikken met de scooter. Samen met haar waren er nog twee andere meisjes en een jongen en dus in totaal drie scooters. Ik achterop haar scooter en karren maar. Ik kan u vertellen dat dat best wel spannend en gevaarlijk is in dit Taiwanese verkeer maar aangezien ik hier zit te vertelsellen, heb ik het overleefd. Het werd een trip van anderhalf uur door de bergen naar een klein dorpje. Met een halfgebroken rug en stijve benen stap ik door het dorpje waar ze mij allerlei plaatselijke delicatessen laten proeven. We bezichtigen een tempel waar ze mij voordoen hoe je moet bidden en daarna gaan we naar een oud postkantoor. Na het middagmaal begint het hard te regenen en we zoeken een schuilplaats. Na een tijdje schuilen beslissen we toch op de scooter te stappen en nog wat verder in de zuidelijke richting te gaan. Daar moet ergens een rivier met vissen zijn die best de moeite is. Het natte weer, de kronkelende bergweg en de scooter lijken mij een slechte combinatie maar ik word enkel nat en daar kunnen we nog wel tegen.

Tegen dat we aan de rivier komen blijkt dat door de regen deze rivier net iets meer water bevat en iets wilder naar beneden klatert dan gewoonlijk. Resultaat is natuurlijk dat er geen vissen te zien zijn maar dat kan me allemaal gestolen worden. Het is er ongelooflijk mooi en de natuur overdonderd me. We stappen langs een pad langs de rivier maar het pad gaat nergens naartoe. Uiteindelijk keren we om en beginnen onze weg terug naar Hsinchu. Terug op de scooter, ondergaande zon in de rug, wind in de haren, meisje tussen de benen en wonderbaarlijke bergen overal om me heen. Ik voel me euforisch. En toch word ik wat moe en ik val maar beter niet in slaap op de scooter…

Zondag was er afgesproken met Amanda, Krzysztof en Evelina (zijn vrouw). De bestemming was Yehliou in het noordelijke punt van Taiwan. Daar is namelijk een kust waar door inwerking van erosie zeer bijzondere rotsformaties te vinden zijn. Het is echt een surreel beeld, alsof je op een andere planeet rondloopt. Na wat afstand met de auto afgelegd te hebben, zoeken we plaatselijk iets om te eten. Na een lekkere maaltijd beginnen we aan onze tocht door het geopark met deze rotsen. Krzysztof is een grote fan van fotografie en hij heeft heel wat materiaal met zich mee. Alsof hij een fotograaf voor national geographic is, neemt hij eindeloos veel foto’s. Het duurt een hele namiddag voor we op het einde van het schiereilandje zijn waarop dit geopark zich bevindt. Het was allemaal zo ongelooflijk mooi.

Op het einde van het schiereilandje klimmen we de berg op om uit te kijken over de eindeloze zee. Overal om ons heen water en links en rechts in de verte het einde van de baai. Ik had er uren kunnen blijven zitten maar het werd laat en het weer werd twijfelachtig. We moesten nog een heel stuk terug en iedereen was moe van de lange dag. Amanda doet een tukje bovenop de berg en daarna keren we terug naar het begin van het park. We eten nogmaals, dit keer gefrituurde oesters voor mij, en keren daarna terug naar Hsinchu.

Een lang, vermoeiend weekend maar tegelijk ook een weekend waarin ik de prachtige natuur van Taiwan ontdekt heb. You should have been there.

Goodbye. So this is how you say it.

2007-08-27T13:44:00.000+02:00

Why would the world make sense, why would everything be easy? It never is and it shouldn't be. We take it all laying down or we stand up and try to act. Nobody can really control anything, nobody knows what is coming. If I take this one thing for myself, what does it mean for the next man? Who really cares about the next man anyway? We carefully attempt to surround ourselves with the chosen few that we will actually bother caring about. Some seem to be better at this than others. Sometimes we surround us with people who aren't worth our love, parasites who only keep up the facade, mimic other people's behavior without actually knowing why. Empty hours of wasted energy spent fooling oneself. What do we really see in others anyway? Is it ultimately not what we want to see? Don't we only see exactly that which we are looking for, blatantly ignoring all the rest? Ignorance is bliss and nobody keeps us ignorant quite like we ourselves can. Who ever takes the time to second-guess his relationships unless they stab you right in the face? And even then, it is much easier and less upsetting to just be lazy and not act against the stabbers. But it kept happening, a repeating pattern of selfish disregard for my livelihood, my sanity. It is only in retrospect, after having taken enough steps back, now that I have an overview of the battlefield, the mess she left behind, that I realize I made one big mistake. I never stopped caring because that was all I knew, that was easy, that was safe, because I saw her only as the girl I used to love. But she changed. So who is really to blame? Is it she, for continuously stepping on my heart or is it me for putting my heart under her stilettos time and time again? I opened my eyes to who she really is and she isn't worth keeping close. Or is she? Keep your friends close and your enemies closer? I have no desire to fight with her anymore, no desire to compare her life to mine anymore. What does it even matter after all? I don't know who she is and by god I would do well to keep it that way. She taught me a lot of things, she brought out the best in me from time to time, she made me happy, she tried to change me. Why? I never tried to change her, even though there's a lot that could use some alteration. How can you think you love someone if you would like to alter the very core of their being? Give people time and they will bloom by themselves. She failed to be there for me, instead she chose to run. I hope you have good running shoes because you might be running for quite a while. Even though you decided long ago to step out of my life, I now permanently closed the door to you. There's no coming back. Your seat's been taken.

Thank you for the Nougat

2007-08-19T11:10:00.000+02:00

“you know, this is the problem with talking
you never get to say the things that you want to say
and then when you get the chance to say it
just words are not enough
so you just lock up, you don't say anything
and that's when you hear silence
or worse, you don't
you hear just like some filler
something to take up the space
fill in the gap that's there because you don't know how to say what you really want to say
probably it can't be said”

- Four eyed monsters, 0:52:02

For years I have found the medium of speech to be utterly inadequate to communicate. Incapable to properly articulate my hasty and incoherent thoughts, I can not stand an actual conversation. I am more prone to enjoy a long drawn monologue because I just love to hear myself talk. I hate it when my train of thought is interrupted by something as trivial as another person's thoughts. It is truly invigorating to just start talking and all the while slowly discover the pattern of your own thoughts, slowly growing on and on. It's not a matter of not being able to listen to other people. It's a matter of feeling something come together in your mind, feeling as if you have something sensible and meaningful to say and then suddenly totally losing it because of someone else dragging you off with them on a different tangent. I hate how in a conversation half of the potential sensible things I wish to say just never come out because of this. I've had a lot of practice in having actual conversations as of late. All of this thanks to this internship. I've come to know a hell of a lot about a handful of people I've met here. I've had conversations with people that have made us all open up and put ourselves in the most vulnerable of positions and I don't think any of us regret that. Yet after all of this I always end up being afraid that I'm too self-involved, that I just want other people to feel sorry for me and my sad little life. I tell myself to tone it down, to give other people a chance to talk, a chance to share whatever they wish to share. I never ask, I never show real interest, I never encourage people to really open up to me. Maybe this time it was different, maybe this time I really cared. Still I'm not sure if that really came across, if I really managed to control my need to be heard. People really do influence each other in the shortest of times. During the past month I maybe didn't get any chance to actually reflect on any of this but I would like to think that I have indeed altered my perspective just the slightest bit because of some people around me in the last month. I used to joke about how certain people can just be filling stations for someone's self-esteem and even though that cynicism is still in me I have come to see that it's much more than that.

Hi, I'm Eileen and I can lick my elbow

2007-08-07T05:24:00.000+02:00

De volgende maandag is Krzysztof niet aanwezig omdat zijn weekend trip pas eindigt op maandag avond. Ik breng het meeste van mijn dag slapend door, af en toe probeer ik een paper te lezen maar ik kom niet al te ver. Die avond is er een walking dinner met IBC (International Business Center). Iedereen moet zich voorstellen in het bijzijn van de president van ITRI. Er wordt lekker gegeten en voor 1 keer zijn bijna alle interns samen voor het eten. Na het eten beginnen mensen karaoke te zingen en dus muis ik er nogal vrij snel tussenuit. Na vijf minuten stappen richting dorm begin ik in te zien dat ik langer had moeten spreken met een paar van de meisjes. Terug in de dorm zit in de zetels in de loby van het gebouw met Prayag. Even later komt Eileen erbij zitten. Lekker beest, flitst het in de bovenkamer. Even later zitten we in zijn kamer en is een spelletje truth or dare begonnen tussen ons drie. Te nuchter om domme dingen te doen beslissen we alcohol te gaan kopen in de 7/11. De spanning en de goesting beginnen al te stijgen. Voel me precies terug een puber van 16. Zij is er 18, binnenkort 19 en wij zijn beiden 23. Er moet geen tekening bij gemaakt worden wat een raar zicht het was.

De dinsdag gingen we op een tripje met de interns. Een verplicht bezoek aan Hsinchu Science Park waar grote halfgeleider bedrijven zoals UMC en TSMC gevestigd zijn. Beide semiconductor giganten zijn spin-offs van ITRI. We maken een bezoek aan UMC en krijgen een basis inleiding. Aangezien ik de enige ben die blijkbaar een achtergrond in halfgeleiders heeft, ben ik de enige die teleurgesteld is met de rondleiding die we krijgen. Hoofdzakelijk HR mensen geven ons propaganda presentaties over hoe aangenaam en interessant het is om te komen werken voor hun. Als er dan uiteindelijk ingenieurs bij komen om serieuzere vragen te beantwoorden, lukt het mij niet om een informatief en diepgaand gesprek op gang te krijgen. Al mijn vragen botsen op een muur. Die ingenieur kende blijkbaar enkel zijn proces van .15 en .17 um. Wat een lamstraal. Ik geef mensen met meer interesse omtrent de proces stappen van chipproductie wat extra uitleg in de showroom en voel me verstandig. We gaan van daar terug naar Neiwan om daar het middagmaal te nuttigen. Ik was er twee dagen geleden nog maar geweest dus het was niet zo heel nieuw voor mij. Die avond is er een formal dinner om afscheid te nemen van een groepje van 4-5 interns die vertrekken. Iedereen is piek fijn in orde en uitgedost. Eileen ziet er ongelooflijk uit. Om een of ander volledig obscure reden loop ik voorbij de lege plek tegenover haar om mij ergens elders neer te vlijen. Er worden eindeloos veel foto’s genomen en ik word misselijk van de flitsen. Allez, niet echt, ma bon, overdrijven is troef. Na het etentje willen heel wat mensen nog naar een bar (the Flying Pig, waar ik de zondag nog geweest was). De groep was zich aan het splitsen in twee delen, mensen die verder gingen feesten en mensen die terug keerden. Vooral de mannen zouden verder gaan en ik zag Eileen angstig kijken naar andere meisjes om mee te gaan zodat ze toch niet de enige zou zijn. Uiteindelijk gaan nog heel wat mensen mee naar het cafaat en het wordt een leuke avond. Het merendeel van de mensen vertrekt echter belachlijk vroeg. Wat overblijft is een klein groepje. Een rus, een australier, een indier, een amerikaanse taiwanese en een belg. Een mooie cocktail zou ik zeggen. We dansen als idioten en laten ons lekker gaan. Eileen, het enige meisje, kreeg veel aandacht. Die aandacht werd een beetje te aantastelijk in de taxi rit terug. Dat was minder grappig. Voor haar dan.

Woensdag is opnieuw een eindeloze, vruchteloze werkdag waar wakker blijven de grootste uitdaging zou blijken te zijn. Een vergadering zo saai en onverstaanbaar heb ik nog nooit meegemaakt. Die avond is er nog een etentje met een kleiner groepje om echt defenitief afscheid te nemen van de mensen die vertrekken. Plannen worden gemaakt om nog een laatste keer naar de club/disco te gaan. De club is best aangenaam maar hiphop voor 4 uur aan een stuk begint al snel op mijn systeem te werken. De meisjes hebben heel weinig aan, dansen vrij slecht en zijn niet aantrekkelijk. De gin and tonic is vooral tonic en toch slagen een paar mensen erin zat te worden. Ik laat me vertellen dat aziaten een enzyme ontbreken die alcohol afbreekt waardoor hun gelaat heel rood wordt als ze alcohol drinken. Grappig gezicht. Kreeftrode gele mannetjes. Het wordt weer laat en ik besef me dat ik beter gewoon gaan slapen was.

Donderdag en vrijdag begin ik eindelijk aan mijn eigen samples te werken en afspraken te maken voor effectief onderzoek te doen. Het begint te vlotten maar alles duurt zo verdraait lang. Ik wordt gefrustreerd en ben dodelijk vermoeid. Er worden plannen gemaakt om het weekend in Taipei door te brengen. Van een groepje van vier schieten al snel twee mensen meer over. Eileen en ik. Donderdag ga ik samen met Eileen gaan shoppen omdat mijn voltage convertor de geest gegeven heeft. Ze overtuigd me ook een kapper binnen te stappen. Ik voel me beter wanneer ik buiten kom. Prayag belt wat geirriteerd omdat hij denkt dat ik haar wegsteel van hem. Ik ga samen met Prayag en zijn coworker gaan eten. Prayag moet zaterdag vroeg vertrekken met het vliegtuig en dus is dit de laatste maal dat hij zijn coworker ziet. Het wordt een zeer lekker etentje. Een japanees restaurant waar een gril in het midden van de tafel ingebouwd is en waar je je eigen vlees kunt grillen. Overheerlijk maar ook lastig omdat je aandachtig moet zijn en niet heel de tijd gewoon kunt praten. Vrijdag is Prayag’s laatste dag. We apperitieven met een intiem groepje en gaan daarna samen eten. Amanda is plots verdwenen en duizend telefoontjes worden niet opgenomen. Prayag ergert zich eraan en verliest zijn appetijt. Hij moet midden in de nacht vertrekken en wil dat we allemaal wakker blijven met hem tot hij vertrekt. Dat lukt niet helemaal maar toch bijna. Met zijn vertrek heb ik iemand nodig met wie ik mijn tijd kan doorbrengen. Een vervangster is duidelijk snel gevonden. Taipei here we come.

Zaterdag vertrekken we tegen 12u naar Taipei. We genieten van sushi rolls tijdens de busrit naar daar. Daar aangekomen regent het ongelooflijk hard. De straten lopen onder en in een record tempo zijn we doorweekt. We volgen een jongeman die ons naar een boekenwinkel brengt waar ze internationale versies van wetenschappelijke boeken verkopen. Het hele gebeuren heeft iets romantische en cineastisch. Na de boekenwinkel zoeken we onze weg naar het hotel. De straten lopen onder en we beslissen niet meer veel te doen die dag. We slapen lang en bekomen een beetje van een te drukke week met te weinig slaap. De volgende dag staan we vroeg op en gaan we naar Building 101, hoogste gebouw in de wereld. We gaan tot boven, bezoeken alles dat er te zien valt in het gebouw en doen heel wat winkels. Vrouwen, aaaah. We eten italiaans en frieten en chinees, niet allemaal tegelijkertijd obviously. We komen nog andere interns tegen, onverwacht, die enkel de zondag in Taipei waren. We blijven vrij laat in Taipei en hebben iets wat moeite om een weg terug te vinden. Zondag laat, terug in ITRI, een ervaring rijker. Heerlijk.

Chapter One: the brown guy and his women

2007-07-30T04:37:00.000+02:00

Tijdens mijn eerste weekend in Taiwan ontmoet ik wat meer interns. De enige die echt tijd schijnt te hebben voor me is een indier van New Delhi. Sinds die zaterdag heb ik het merendeel van mijn vrije tijd met hem doorgebracht. Lange discussies en verhalen over ons leven en de wereld in het algemeen. Zijn ex had hem gedumpt tijdens de eerste week dat hij in Taiwan was terwijl zij in Parijs zat. Hij staat net een beetje buiten de groep van andere interns en doordat ik zoveel met hem optrek beland ik daar ook (alhoewel het meer te maken heeft met het feit dat ik zo laat ben gekomen).

Tijdens mijn eerste werkweek doe ik niet zo heel veel. Het merendeel van de tijd moet ik mijn uren vullen met papers opzoeken. Ze hadden niet echt een opdracht voor mijn internship. De bedoeling was initieel dat ik zelf maar iets moest bedenken dat ik wou doen. Relatief vlug had ik samen met Krzysztof iets bedacht dat wel interessant en haalbaar scheen. Het probleem met dit idee schuilt echter in het feit dat ik veel hulp zo nodig hebben van andere mensen om mijn samples te maken en dat ik de nodig support en funding zou moeten vinden alvorens echt iets te kunnen doen. Ik ontmoet mensen in wiens labo’s ik zal moeten werken, praat met mensen die me willen helpen, kijk mee tijdens HR-TEM (high resolution transmission electron microscopy) metingen van Krzysztof samples, zit in saaie meetings waar ik niets verloren heb en lees veel papers om de tijd te doden tussen msn chats met andere interns. Na een week zie ik eindelijk de binnenkant van een echt chemisch lab en het is verdomme een rommelig en smerig labo. Krzysztof toont mij de basis van zijn proces om een counter electrode te maken en al bij al is het eenvoudig en snel gedaan. Drie jonge mannen van het lab nemen ons mee naar een restaurant voor de lunch. We vergeten hen terug te betalen en keren terug naar ons kantoor. Schuldgevoel bekruipt me. Volgende keer betaal ik ze wel terug. Waarschijnlijk.

Het is woensdag en de andere interns willen in ‘s avonds naar de disco gaan en ik zeg aan de indier dat ik wel mee wil. De managers van het kantoor hebben lunch besteld voor iedereen op kantoor en we eten allemaal samen in een meeting room. Ik ontmoet het hoofd van mijn departement en we praten voor enkele minuten. Amanda moet in de namiddag een poster voor de lobby gaan reviewen bij de publisher en stelt voor dat Krzysztof en ik meekomen met haar wagen. Ze zou ons de stad een beetje tonen waar ze moest zijn en ik zou in een Carrefour wat inkopen kunnen gaan doen. Eens we bij de publisher zijn wordt het duidelijk dat het meer dan 50 posters zijn dat ze moeten reviewen en we zitten daar een hele lange tijd voordat Krzysztof en ik beslissen naar de Carrefour te gaan. Hij toont me heel wat soorten fruit en ik koop er heel wat. Amanda is klaar en vertrekt van de publisher maar vindt ons niet meer terug. Bijna ging ze ons laten omroepen in de Carrefour wanneer we haar plots tegen het lijf lopen. Het was al na zes uur en Krzysztof willen samen iets gaan eten in de straatmarkt nabij de plek waar hij woont. Ze leiden mij rond in de straatmarkt en ondertussen wordt het donker. Ik begin in te zien dat ik niet mee zal kunnen gaan met de andere interns en ik heb geen enkele manier om hun te waarschuwen of te zeggen waar ik ben. Ondertussen gaan we naar een electronica zaak en bekijken een heleboel nieuwe gsm’s. Op de weg terug naar Krzysztof’s flatje verplichten ze mij om beetlenuts te kopen. Die worden verkocht door meisjes die wij al belgen volledig zouden aanzien als hoeren. Ze zitten halfnaakt in een boetiek op een stoeltje achter een vitrine met fluo groene of roze TL lampen om hun heen. Ze verkopen echter niet hun lichaam maar beetlenuts. Het is een soort noot die truckchaffeurs en gelijkaardig volk kopen om wakker te blijven tijdens hun lange ritten en de vrouwen zitten daar enkel op die manier om meer te verkopen. Beetlenuts kunnen kanker veroorzaken en wordt aanzien als iets dat je niet zou moeten eten als deftige burger. Het is iets waar je moet op kauwen en dan het vocht ervan uitspuwen. Het smaakt afschuwelijk slecht en je krijgt er rode tanden van. Amanda en Krzysztof verplichten mij om een pakje te gaan kopen en later in zijn flatje eten we er elk 1. Bah, gore smaak. Ik ontmoet Krzysztof’s vrouw en het wordt vrij laat. Tegen 1u30 zijn Amanda en ik terug op de campus. Ik kruip in bed en tegen 2u30 word ik wakker gebeld door de indier die samen met de rest juist terug is van de club en wou weten of ik nog leefde. Ja dus.

Prayag, de indier, hoort van iemand van zijn kantoor van een plek die Lavender Garden heet en de foto’s die hij me toont op internet lijken ongelooflijk fabelachtig. We proberen een manier te vinden om er te raken maar al snel ontdekken we dat de treinlijn die richting Neiwan gaat niet meer rijdt en dat we dus een andere oplossing moeten bedenken. Ik spreek er met Amanda over en vraag haar om de website van Lavender Garden te vertalen. Vijf minuten later heb ik het voor mekaar dat zij ons met haar wagen naar daar brengt en ons een hele dag de mooie dingen in de buurt toont. Een uur later stel ik haar voor aan Prayag en gaan we met drie gaan avondeten bij een vietnamees. Twee dagen later staan we terug met drie om 8u ’s morgens in de lobby van building 89, klaar om te vertrekken voor een dag vol avontuur. Een dag die uiteindelijk 1 van de meest aangename dagen in lange tijd zou blijken. Na wat rondzoeken en directies vragen komen we voorbij het dorpje Neiwan en tijdens de doortocht spreken we af om hier later op de dag terug te komen in de rivier in te gaan. We rijden eerst verder naar Lavender Garden wat een beetje hoger in de bergen ligt. Eens daar lijkt er heel wat volk op af gekomen de zijn, het is namelijk zondag voor iedereen. Lavender Garden is ongelooflijk mooi, de garden zelf maar eigenlijk vooral het uitzicht langs alle kanten. We lopen overal rond, praten over van alles en nog wat en genieten van het uitzicht. Prayag geniet zienderogend van de aandacht die hij krijgt van Amanda en ik gun het hem. Hij breekt me eindeloos lang af voor haar zodat hij bijna een god lijkt, ik weet dat het allemaal om te lachen is en bijt niet terug behalve als hij echt te ver gaat. Na wat aanschuiven kunnen we eindelijk een maaltijd krijgen in het restaurant van Lavender Garden. Het is een vrij dure maaltijd maar overheerlijk. We krijgen een mooie tafel met een ongelooflijk zicht. Terwijl we eten wordt het steeds mistiger en bewolkter tot als het plots begint te regen, bliksemen en donderen. We genieten van de plotse afkoeling van het weer en genieten van de regen. De klok tikt verder en uiteindelijk keren we terug naar Neiwan waar we een marktje aflopen en proeven van vele plaatselijke delicatessen. Na wat omwegen komen we terug bij de rivier, doen we onze schoenen uit en pootje baden richting een grote rots midden in een hevige stroming. Prayag kan niet zwemmen en maakt handig gebruik van dit feit om zich aan Amanda vast te klampen. Grappig grappig. Een bruine indier, een geel taiwaneesje en een blanke belg komen uiteindelijk veilig bij de rots aan. Prayag en ik proberen eindelijk om Amanda’s levensverhaal te horen maar ze durft niet te veel te vertellen maar luistert gretig naar onze verhalen. Ze vertelt een beetje over haar verblijf in de UK en de US en haar relaties. Er wordt heel wat afgelachen en geplaagt. Stilletjes aan zijn we niet meer gewoon twee interns voor haar. We lopen over een houten brug en mensen bekijken ons overal we langskomen. Stilletjes aan keren we terug. Eens op de campus spreken we af om samen pizza’s te gaan eten en daarna een bar te zoeken. Na de pizza’s komen we in een bar waar ze Stella’s verkopen voor een slordige 5 euro de pint. Ik drink geen stella, obviously. Stilletjes aan wordt de sfeer zeer relaxed en de zetels worden dieper. Om twaalf uur dertig gaan we naar buiten en stappen we naar het midden van een gigantisch rondpunt waar een soort tempel staat. We zitten op de trappen voor de tempel tot 2u en breken Amanda’s burcht stilltetjes aan af. Uiteindelijk verteld ze ons iets dat ze niet gemakkelijk kwijt kan. De sfeer is een beetje die van een black comedy. Melancholisch gelukkig, iedereen deelt zijn demonen met de rest. Een meute straathonden bekruipt mekaar in de achtergrond en uiteindelijk keren we terug naar de campus. Het is stil in de wagen maar niet helemaal stil. It’s weird that I had to come half way around the world to find people to really communicate with. Thanks for a beautiful day guys.

Tai-what-now? What the hell got into you boy?

2007-07-20T12:43:00.000+02:00

Rufi in Taiwan, the tale of a thousand smiles and misunderstandings

Chapter 0

July 18th, departure:

Een donkerbruin vermoeden bekruipt mij terwijl ik voor de laatste keer het appartement afloop op zoek naar dat ene ding dat ik vergeten ben. Ik geef op en kijk nog voor een laatste keer naar die kamers waar ik een jaar lang in geleefd heb en die ik nooit meer zal terugzien. Ik sluit de deur achter me en vertrek richting station. De mooie valies die ik van Francis even leen zit goed vol maar is verre van handig om mee te wandelen, wieltjes of geen wieltjes, het ding bijt een naarstig stuk vlees uit mijn enkels in de kort tred naar het station. Trein richting zaventem, alles verloopt vlot maar ik ben veel te vroeg in de luchthaven. Ik moet eindeloos lang wachten alvorens ik mijn bagage kan inchecken en onderwijl moet ik dus genadelos rondzeulen met die valies opzoek naar een middagmaal. Ik verbrand mijn tong en gehemelte op een veel te warm broodje, een broodje dat ik de volgende dag nog steeds niet vergeten ben.

Vlucht van Brussel naar Amsterdam met de Cityhopper, een Fokker 50 twee propeller vliegtuigje waar niet zo magistraal veel mensen in kunnen. Dit kleine ding lijkt verdacht op een ritje in Disney-land bij opstijgen, landen en turbulenties. Het hoofddoel is vooral het heftig door elkaar schudden van de passagiers. In vergelijking met de Fokker 50 is de Boeing 747-400 waar ik later op zit een ware luxe suite. In Amsterdam moet ik 3 uur met mijn vingers draaien aleer ik terug op het vliegtuig zit. Ik schuif daarvan een halfuur aan in een rij van de Burger King. Een schandaal is dat, een echt schandaal. Wireless in de vlieghaven schijnt wel te werken maar schijnt ook betalend dus daar hield ik me niet mee bezig. Ik ga dan maar weer richting de boarding gate alwaar ik nog maar eens mijn gordel uit moet trekken om voorbij de metaal detectors te raken. Met mijn broek aan mijn enkels hop ik door de detectors onder het minachtend oog van airport security. “Heb ik iets van u aan misschien?” Daar hadden ze niets op terug, mijn gordel kreeg ik spoedig in de handen gedrukt.

Ik stap aan boord de boeing 747 en zie dat mijn plekje heel aangenaam net langs het gangpad is. Een goed voorteken dat die 15 uur nog zo erg niet zouden zijn. Gedurende 15 uur wordt ik volledig op mijn wenken bediend terwijl ik de ene film na te andere kan bekijken. Slapen doe ik af en toe, rechtstaan ook af en toe. Het meisje naast me voorziet me af en toe van wat menselijke warmte want die verdomde vliegers zijn toch niet zo warm.

July 19th, birthday-time (bedankt aan alle mensen die toch een manier gevonden hebben om mij te bereiken en schaam op jou aan al de rest)

Tussenstop in Bangkok, Thailand. Al de sekstoeristen stappen af en dat zijn er heel wat. Ik kijk hen allemaal diep in de ogen en weet je wat, geen greintje schaamte. Het zullen wel allemaal hollanders zijn, zo zijn die mannen wel. Gras-smoking perverts the lot of them! Ik krijg een uurtje de tijd om mijn benen wat te strekken om Bangkok airport een beetje te bekijken. De WC's zijn proper maar bevatten heel wat meer water in de pot dan een doorsnee belgische WC. Resultaat: natte kont. Ik en mijn natte kont gaan eindelijk terug aan boord voor een 3 uur durende vlucht van Bangkok naar Taipei.

Taipei airport, alles blinkt en ziet er netjes uit. Het wordt heel snel donker buiten terwijl het nog maar 18u30 is in plaatselijke tijd. Later verneem ik dat het hier vaak al rond 17u30 donker is. Na bagagge claim, passport check en customs kom ik in de aankomst hal waar ik tussen de rijen naambordjes al snel mijn eigen naam vind. Mijn chauffeur spreekt duidelijk geen engels en ik geen mandarijns dus is het tamelijk stil tijdens de rit van Taipei naar Shinsu. In downtown Shinsu zijn de straten vol mobilletjes. Vol zeg ik u, vol. Een zee van scooters omgeeft ons langs alle kanten. They're everywhere! Don't stop here! We're in batt-country! (crf Fear and Loathing in Las Vegas) Mijn chauffeur kan zijn mannetje nog staan en dat is een geluk. Ik vlieg geen halve wereld rond om om te komen in een verkeersongeluk.

Aankomst in ITRI. Mijn chauffeur zet me af in de loby van Building 89 (the dorm). Amanda zou me opwachten in de lobby maar daar was ze dus niet. Twee mannen aan de lobby slagen er met vereende krachten in mij uit te leggen dat ik een handtekening moet zetten aleer ik mijn sleutels krijg. Alvorens mij zelf mijn kamer te laten zoeken krijg ik ook nog een briefje voor ontbijt de volgende dag. Ik vind mijn kamer en twee minuten later belt Amanda om me te zeggen dat ze mij morgenvroeg wel komt oppikken. Even goed, ik ben moe en zou liever wat op mijn gemak bekomen van de vlucht. Buiten is het donker, warm en vochtig, zo vochtig. Het is zwaar om buiten te zijn maar binnen is alles voorzien van airconditioning. Mijn kamer is aangenaam maar doet wat ouderwets aan. Internet blijkt super traag aangezien een onderzeese aardschok de kabels met het vasteland beschadigd heeft. Ik probeer de campus een beetje te verkennen maar het is te donker, te groot en te warm dus keer ik al snel terug naar mijn kamer om te gaan pitten.

July 20th, first day of work

Amanda pikt me op en aangezien er nog niemand op kantoor is gaan we gezellig ontbijten. Ik ontdek de campus een beetje. Hier werkt 6000 man en er is maar 1 echte cafetaria die welliswaar redelijk gigantisch is. Ik word naar HR gebracht waar een foto wordt genomen en wat papierwerk gedaan wordt. Ik ontmoet een heleboel mensen waar ik de naam al lang niet meer van weet. Taiwanese mensen zijn heel vriendelijk en open (iedereen die ik hier ontmoet heb eigenlijk) maar hebben ongelooflijk lastige namen. Ik wordt een beetje rondgeleidt door Dan van HR en uiteindelijk kom ik terug op mijn kantoortje aan waar ik mijn mentor ontmoet. Krzysztof is een Pool die hier voor 7 maanden op een projectje komt werken. De andere persoon in het kantoortje is Cristophe, een Fransman die hier drie dagen geleden is toegekomen. Beide zien er nog jong uit maar toch duidelijk ouder dan mij. Krzysztof is een heel joviaal iemand maar is wat gestressed omdat hij om 14u een presentatie moet geven. Hij geeft me wat papers te lezen terwijl hij zijn presentatie voorbereid. We gaan samen lunchen, iets dat ik alleen nooit aangedurfd zou hebben. Het is een kleine hel met al dat volk en al die chinese tekens. Een vriendelijke Taiwanees gaat een vork voor mij halen nadat hij me vijf seconden met die chopsticks aan het werk ziet. I'm going to go hungry if I don't learn this soon.

Krzysztof had meegedaan aan een wedstrijd. Een team van 7 man van heel de wereld waar hij deel van uitmaakte moest normaal gezien naar Taiwan komen om het voorgesteld project te volbrengen maar na gewonnen te hebben wou uiteindelijk maar 2 man echt de reis naar Taiwan maken. Van die 2 was er één Zuid-Afrikaans meisje dat uiteindelijk haar studies niet tijdig kon beeindigen en dus zit hij hier helemaal alleen. Zonder veel ondersteuning en schijnbaar zonder echt veel hulp van de mensen om hem heen, moet hij hier werken op een project omtrent dye sensitized solar cells. Ik moet hem daarmee helpen maar na deze eerste dag weet ik eigenlijk nog altijd niet wat voor werk hij juist doet hier in Taiwan. Ik heb zijn presentatie bijgewoond waar hij wat meer uitleg gaf maar die presentatie was niet zo verhelderend en niet zo educatief. Nothing new under the sun. Ik ontmoet nog meer mensen waar ik de naam niet meer van weet en al bij al toch niet zou kunnen uitspreken. Ik krijg wat naamkaartjes in mijn handen geduwd en we maken nog wat rondleidingen in gebouwen die ik nu al niet meer echt weet zijn. Terug op het kantoor maken Amanda en Krzysztof een rondleiding door de labo's met me. Ze zien er eerlijk gezegd nogal raar uit. Het is precies of ze er nog maar net zijn, of ze net verhuisd zijn en nog aan het opzetten zijn. Ik denk ook dat het een beetje zo is. Ik denk dat Krzysztof hier niet werkt momenteel want ik heb geen enkel wet chemistry lab gezien, enkel characterisatie apparatuur. Een kleine clean room waar ik deze stage echter niet in hoef te zijn al een geluk.

Het weekend begint en Amanda en Krzysztof nemen afscheid van mij. Krzysztof woont niet op de campus maar een beetje verder richtin downtown Shinzu waar hij op een residentiele campus van ITRI met zijn Franse vrouw woont. Ik keer terug naar mijn kamer in de dorms. Ik vecht met het slot van mijn deur terwijl binnen de telefoon afgaat. Eindelijk gaat de deur open en stopt de telefoon met rinkelen. Te laat. Ik begin dit relaas uit te tikken en iemand klopt op mijn deur. Twee meisjes, ook stagairs. De namen ontgaan me rapper dan verwacht. Eentje frans, eentje van de US. God wat was hun naam nu weer. Just ask, ask again.

Laat het gras maar groeien.

2007-06-03T22:38:00.000+02:00

Morgen als ik opsta ben ik volwassen. Morgen als ik opsta moet ik gaan werken. Morgen als ik opsta moet ik een huis afbetalen. Morgen als ik opsta moet ik mijn kinderen naar school brengen. Morgen als ik opsta moet ik aan een huwelijk werken. Morgen als ik opsta gunt niemand mij nog de puberangsten van mijn jeugd. Morgen als ik opsta is het maandag. Maar vandaag, vandaag is het nog zondag, de dag waarop niemand opstaat en ochtendseks uitloopt tot brunchstijl orgie. De dag waarop God een oogje dichtknijpt en luiheid niet meer in het lijstje hoofdzonden thuishoort. Vandaag ben ik nog jong en is morgen nog een eeuwigheid verwijderd. Vandaag heb ik nog niets van alles wat ik morgen zal verwerfd hebben. Vandaag walmt mijn naakte bovenlichaam van het luie zondagszweet dat enkel een luie zondagszon kan verwekken.

---

Eenzaamheid is een schotel die je best met een portie frieten opdient. Het is een universeel gegeven in deze wereld van vervreemde individuen. Het liefst zou ik wat mayonaise en een vleugje zout op die frieten hebben. Binnenkort vlieg ik een halve wereld van hier vandaan om mij onder te dompelen in een cultuur waar ik de taal niet machtig van ben. Misschien is dat om problemen vragen, misschien vind ik in die extreme situatie een oplossing om de alledaagse eenzaamheid hier thuis te verslaan. Als je zelf geen initiatief neemt dan vergeten mensen je gewoon. Je vervaagt tot een concept, een stereotype, een karikatuur van jezelf in een context die verdacht veel lijkt op de scènes van the Cube. Een pad naar de uitgang in een genre rubik’s cube die telkens zichzelf herschikt en waar elk deur die je opent de laatste kan zijn. Inderdaad, volledig abjecte nonsens.

Eenzaamheid is die grote kamer met luilekker zetels en salontafel waar nooit iemand rondzit. Die kamer die je een winter lang belachelijk moet stoken. Die kamer waar je misschien 10 vierkante meter van gebruikt en dan vooral die ene vierkante meter achter je pc. Ik had mij voorgenomen een jaarlang iedere week voor iemand eens te koken, mensen uit te nodigen voor een wokje of een pintje. De weinige keren dat ik dat gedaan heb waren gezellig vooral als er ook nog een filmpje en wat menselijke warmte bij te pas kwamen. Maar weinig is het woord dat brand in mijn maag. Als je zelf je hand niet uitsteekt naar de wereld, komt de wereld je niet uit de modder sleuren. De modder stinkt en wie weet vallen ze er zelf in als ze je hand aannemen. Doe zwembandjes aan en waag je niet te diep, ergens zwemt een monster en de portie frieten staat al klaar.

---

Je beloofde me te filmen. Je exploten kunnen delen met die vrienden die je vertrouwt. Het maakt me niet uit of het stiekem zou moeten gebeurd zijn, een hidden cam zoals het in het vakjargon genoemd wordt. Voyeurisme is vetgeil en filmpjes uitwisselen met vrienden ligt aan de basis van swingerfeestjes en driecomponenten lijm. Je had veel frustratie weg te werken en in je hoofd had je alles al op een rij. Een kortfilmpje amateur-porno hoorde daar niet bij. Belofte maakt schuld en doe nu niet alsof je neus bloedt.

Soms ben je niet alleen

2007-04-28T11:54:00.000+02:00

Het was nog maar eens onuitstaanbaar warm in de dakkamer in de tervuursestraat 34. De affiches voor gratis sauna inclusief naakte masseur hadden tot op heden betrekkelijk weinig effect gehad. The Jimi Hendrix Experience speelden de pannen van de daken en eigenlijk was er geen ruimte meer voor een gesprek. En toch moest zij zo nodig proberen Jimi te overstemmen om even grappig te doen. Hij opende de gesp van zijn gordel en keek haar koelbloedig in de ogen. Had hij nog ducktape liggen? Het mangelt de jeugd van tegenwoordig aan elementair respect voor de muziekgoden van toen. Het was te warm om de situatie echt grondig aan te pakken. Hij liet al het praten aan Jimi over en het enige dat nog uit haar mond zou komen was “Niet stoppen!”

---

Zij was de ex van hem. Ik zat in het midden. Vrienden blijven lukt enkel als er echt niets meer van gevoelens overblijven. Ik voelde mij in een boksring.

Zij : Achterbakse steek onder de gordel vermomd als een luchtig flauw mopje.
Hij : Knipperend met zijn ogen, kon al de gesprekken door mekaar niet meer volgen maar zag dat er iets was dat hij had moeten horen, waarschijnlijk aan mijn blik van ongeloof.
Zij : Terugkrabbelend dekte ze haar zwakheid toe door te doen alsof het niets belangrijks was, herhaald niet wat ze zich eerst zo luchtig liet ontvallen.
Hij : Smijt haar gewoon voor de zekerheid wat grof vuil in het gelaat en doet alsof het hem al niet meer interesseert. Brandt van nieuwsgierigheid.
Zij : Vindt hem een klootzak maar zwijgt uit angst dat ik zou herhalen wat ze eerst zei.
Ik : Omhels hem en verklaar hem mijn eindeloze liefde toe. Kijk naar haar reactie vanuit de hoeken van mijn ogen.
Zij : Is niet onder de indruk maar snoept tersluiks van mijn sportieve fysiek. Ineens toch onder de indruk.
Hij : Wimpelt mij af en neemt zijn rinkelende gsm op. Zijn lief is aan de andere kant van de lijn en hij schakelt over op zijn zeemzoet “ik moet nog iets goedmaken met mijn lief”- stemmetje.
Zij : Ontdekt plots een jongen waar ze nog iets moest tegen zeggen.

Ik moet toegeven, mijn strategie van straal negeren is bijlange niet zo entertainend als dit soort publieke soaps. Misschien moet ik haar nummer maar eens terugzoeken. Oh en voor de compleetheid, ja, Benji was er ook en als hij niet aan de overkant van de tafel had gezeten zou ik hem ook vastgenomen hebben. Man wat een lekker dier.

---

Je zou kunnen zeggen dat de Kruidtuin weinig meer is dan een ontmoetingsplek voor speed-daters. Ze zitten allemaal mooi uitgelijnd naast elkaar op de bankjes en wachten af tot iemand zich naast hen zet. Ik kwam aanzetten met een verhaal over de bijtjes en de bloemetjes, het decor leende zich ernaar. Al bij al, leek mijn cursus economie van energie toch interessanter. ADHD speed-dating is beter dan stand-up comedy.

The first time I met you, I didn't even know your name...

2007-04-27T22:27:00.000+02:00

I hadn’t noticed you at first. Not once during the previous thirty minutes of standing in the hallway, did I lay eyes on you. I had been too busy listening to the Asian looking teenagers talking about what exactly an Internet based TOEFL test entailed. Since one surprise after the other came up in this discussion, I was a bit preoccupied to be looking around much. You were the second one to be assigned a computer and as your picture got displayed on the pc you were meant to use I finally took notice. I had to do a double take to really appreciate the details of your features. Shortly after, I was assigned a computer diagonally across from you. A few innocent neutral eye contacts later we both put on our headsets and focused on the tasks at hand. Trying to stay focused with all the people around us was difficult but I found staring at you to be far more of a distraction. I tried a weak smile but your concentration was much better than mine and your eyes did not stray from your screen, probably the reason why you were the first one to reach the ten-minute break between the two parts. You got up and walked out, making me rush along the rest of my questions so I could get out as well, to no avail.

By the time I got out of the test room and made it down the stairs, your ten-minute break was nearly over. At the entrance of the building were doors that only opened from inside to outside and not the other way around. For some odd reason you had gone through these doors and you were franticly beating on the door for someone to let you in, afraid to be disqualified from the rest of the test for taking too long a break. I rushed down the rest of the stairs and let you in, making sure you didn’t just waste 155 euros and two hours of your life on a test you wouldn’t be allowed to finish. I smiled and you blushed, quickly muttered thanks and ran up the stairs back to the test room. I felt needed for just an instant and that made my day even though I hadn’t eaten all day and the heat in the computer room was slowly starting to cook my brain into a soggy pulp. I went back for my second part of the test and offered you another smile that you undoubtedly missed. I didn’t care. As I put on my headset, you started your spoken tests and had a discussion with a computer, which was absolutely absurd in a sense.

Somehow I caught up with you in the written tests and managed to finish my essays sooner than you. I had barely managed to keep my nasty opinion to myself in the part where you had to summarize the other person’s opinion without giving yours. This act of bravery resulted in a majestic overflow of my erratic opinions on reality TV in the second essay where our opinions were asked. I had a certain glow of accomplishment when I walked out of that room. I spent an inordinate amount of time packing my things to give you a chance to finish your test. You were five steps ahead of me on our way of campus, speaking German on the phone. You hung up and we made it to the street. I asked you how you did and we got to talking. Strangely enough you had to take the same bus as me, probably because it was the only bus into town. After exchanging our opinions on the test, which were similar, we spoke about more general things in our lives. You were a German girl in Brussels for a four-month internship with the European Union with a degree in communication sciences or something to that effect. Short periods of silence were alternated with bouts of vivid conversation. We discussed life in various cities and I mentioned my winter-trip to Berlin last year. You told me I should come back in the summer. I just might, if you are there as well.

The bus stopped and as you noticed the name of the stop, you suddenly got up, grabbed your bag and rushed off, all the while wrapping up our short encounter with words of farewell. Walking out of my life just as briskly as you wandered into it. See you around, German TOEFL girl.

Recensie: the artist formerly know as sicyon

2007-04-15T22:51:00.000+02:00

Effe disclaimer: dit is saaie koek. Hier valt niets te zien, loop door.

Ik geloof niet in menselijke communicatie. Zo nu die straffe uitspraak eruit is zult u verder lezen om te zien hoe ik deze uitspraak ofwel volledig belachelijk onderbouw of subtiel nuanceer tot de uitspraak zichzelf in de reet naait. Ja ik weet het, het is al weer een tijdje geleden en ook al ben je maar één keer maagd, mijn onzin terug gewoon raken geeft je een nieuw begrip voor Madonna. Sinds mensenheugenis sta ik wantrouwig tegenover intermenselijke communicatie. Zoveel banale dingen interesseren mij geen zier en uren liggen melken over die dingen is nog erger. Uit puur protest bleef ik lange tijd volledig afzijdig van het nutteloos alledaagse praatjes maken over niets en niemand. Ook al nam het mij een opmerkelijke tijd om te begrijpen dat protest mij niets opleverde, gestaag onderkende ik het falen van mijn meesterplan. De enige die volledig uit de boot viel en bekeken werd als sociaal defectief was ikzelf. Woorden wikken en wegen en enkel conversaties voeren die echt iets bijbrengen, dat dacht ik vol te kunnen houden maar helaas. Helaas.

Mensen zijn niet op hun gemak bij iemand die teveel zwijgt omdat hij vindt dat er niets zinnigs te vertellen valt. Over een periode van enkele maanden leerde ik een nieuwe kunst kennen waar veel humor mee gemoeid ging. Stelselmatig ging ik meer nutteloze vage conversaties aan over onderwerpen die eigenlijk niemand kunnen boeien. Niemand zeg ik u! Ook al leek het mij overduidelijk dat ik mijn interesse met weinig aanleg voor theater veinsde, toch kwam het spuien van aanstootgevende, sarcastische onzin vaak over bij mensen alsof ik die dingen ook doodleuk meende. Een minder goed acteur zou grote ogen getrokken hebben en proestend het toneel verlaten hebben, ik kan het je op een blaadje geven. Niet ik, nee, niet ik natuurlijk. Dit klein hoekje van het internet is daarbij een veruiterlijking van mijn echte mening omtrent dagelijkse banale communicatie. Steeds meer karikaturen van gesprekken waar eigenlijk nooit echt gezegd wordt wat je denkt, waar alle woorden een aaneenschakeling zijn van herhalingen uit andere gesprekken, waar iedere reactie door de maatschappij al voorgekauwd is en waar echt oprechte communicatie de grote afwezige is. Deze karikaturen tonen aan hoe hard, grappig en verlossend een gesprek zou kunnen zijn als eindelijk eens echt gezegd wordt wat er in dat vies kopje van u omgaat. En toch gaat de waanzin onverminderd door.

Zij die de kunst van het leeg gesprek machtig zijn, raken steeds verder in het leven. Ik heb in zatte buien al gemerkt dat ik de kunst ook machtig ben, dat ik mits genoeg wil het concept gesprek ook volledig kan uitbuiten in mijn voordeel, as a means to an end. Voor mij heeft een hol gesprek echt geen meerwaarde meer tenzij er abjecte humor, gevoelens of seks bij te pas komen. Eens te meer ben ik het buitenbeentje in de ivoren toren, of tenminste wil ik mijzelf de illusie aansmeren dat ik dat ben. Als ik de moeite neem iets serieus te zeggen dan heeft u het geluk dat ik u ofwel graag mag, dat ik van u iets kan bekomen of dat uw muil/lijf mij aanstaat. En loop nu allemaal schoon zeiken, de lezing is over.

Regenboog

2007-03-14T23:16:00.001+01:00

Een man staat voor een raam. Zijn gespierd bovenlichaam is ontbloot. Zijn handen zitten in zijn zakken. Hij speelt met zijn sleutels. Hij staart zijn schoenen aan met lege ogen. Beetje raar maar ja, schoenen. Het licht is uit in de kamer en het is er schemerduister. Koplampen van een aanrijdende wagen flitsen langs het raam binnen. De schaduw van hekken en man dansen op de muur en de opeen gestapelde meubels. Het hek piept en knerpend komen de banden het grind opgereden. De man kijkt vluchtig op wanneer een portier terug dichtklapt. Het waarschuwingssignaal was afgegaan om te melden dat de koplampen nog aan waren. Hij staart terug naar zijn schoenen en smijt op willekeurige manier zijn sleutels ergens op de grond. Hij doet zijn riem open en schopt zijn schoenen uit.

Naakt draait hij zich om en bestudeerd de opeengestapelde meubels die de deur versperden. Hoe was dat ook al weer gegaan? Hij weet het niet meer maar gluurt toch nog even naar de schoenen. Schoenen? Verdacht. Een half lege open fles wijn staat ergens in een hoek naast een staande lamp die het niet doet. Geen glas te bespeuren dus gewoon zo maar van de fles. Gulzige slokken lessen een dorst van uren. Dagen? Hij krabt zich in de lies en aan zijn balzak. Ergens klopt iemand op de deur. Geen antwoord. Nog drie zachte tikjes. “Weet je toevallig waar mijn handtas ligt?” Die had hem natuurlijk voor het raam zien staan. “De keuken misschien? Geen idee.”

Op het nachtkastje staat een handtas. Hij ruikt even aan zijn nagels en trekt een grimas. Eén voor één duwt hij de meubels van bij de deur vandaan. Waarom de meubels eigenlijk? Had de deur soms geen slot? Halverwege verliest hij interesse. Een vrouw stapt vloekend terug in de auto. De motor draaide nog. Het grind klaagt en zaagt maar ondergaat gedwee. De kamer is weer in het donker gehuld. De meubels vormen stilaan een labyrint. De fles wijn is leeg en wordt een dood object. Hij vindt de deur niet en wrijft zich in de ogen. Hij heeft het koud. Waarom is hij naakt? Waar zijn zijn schoenen? Hij stapt naar het raam waar nog wat licht is. Onderweg stapt hij op iets scherp. Sleutels? Hopelijk geen glas. Achter de meubels blijkt geen deur te staan. Of misschien nu al weer wel aangezien ze ergens anders staan allemaal. Hij zit op de bedrand en voelt het koude metaal tegen zijn naakte billen. Hij rilt.

Het bed piept even als hij opstaat. Hij sluit het gordijn en knipt het licht aan. Hij zoekt zijn kleren samen en doet zijn schoenen ook terug aan. Op weg naar de deur raapt hij zijn sleutels op en neemt de handtas onder de arm. Hij draait het slot van de deur om en knipt het licht terug uit terwijl hij de kamer uit stapt. Hij had gevonden waar hij voor was gekomen. Snel steekt hij het grind over naar de wagen waar zij wacht. “Dank je. Hoe stom van me. Waar heb je ze gevonden?” Hij schakelt en de wagen trekt zich langzaam in beweging. “In de keuken. Waar je gezegd had dat ze lag.” De poort piept zachtjes achter hen dicht en het grind zucht van verlossing.

Magic 8ball says: man with itchy ass wakes up with smelly finger.

2007-01-26T17:43:00.000+01:00

…Het is alsof je staart op een witte muur. Alles is blank en geen gedachte die de stilte verbreekt. Je ogen schieten van links naar rechts maar er is gewoon niets te zien. Je wacht op iets of iemand maar langzaam groeit een donkerbruin vermoeden dat je eigenlijk op niets zit te wachten. Je weet niet meer echt waar je bent of waarom je zo een ongemakkelijk gevoel aan je kont hebt. Dan dringt het geluid tot je door en het drukkende geroezemoes van een ondergronds metro station versmacht je. Het stinkt er en een hond snuffelt aan je hand. Je knippert even met je ogen en het schiet je weer te binnen. “De energie bandgap professor.” Een oude man staart je aan van achter een verstandig ogende bril. “Dacht even dat ik je kwijt was. Ja, de energie bandgap. En als je dus weet…” Excerpts from the black-out travel logbook, january 26th.

---

Laatst hield ik een auditie voor pispaal van de week. Eerste slachtoffer was een groot blond meisje met een rete strak lichaam, min één oog. Een detail? Ik dacht het niet!

Hij (ijsbreker) – “Volgens mij heeft het ook zo zijn voordelen. Als je oogcontact zoekt zit je direct bij het juiste oog.”
Zij (voorzichtig glimlachend) – “Mja misschien.”
Hij (titanic) – “Heb je u ooit al serieus mispakt zo bij orale seks en u verslikt. Allé ik bedoel, zo zonder dieptezicht en al.”
Zij (kate blanchet) – “Ik denk dat je maar beter weer doorstapt.”
Hij (di caprio) – “Da’s dus een ja. Check. And mate.” (vinkt iets aan in de lucht)

In het land der blinden is eenoog koning. Nu nog het land der blinden vinden en you’re set, ijskoningin.

---

Ik zat op de bus en er zat weer zo’n dom string-ding op de bank voor me. “Ik denk dat je veter open is.” Zij buigt voorover en kijkt naar haar kuithoge laarzen die met een rits sluiten. “Jup, veter is open en bloot.” Ze bloosde.

Het kan niet altijd kerstmis zijn

2007-01-10T22:08:00.000+01:00

Hij keek naar de röntgen foto’s tegen het lichtpaneel en tikte bedenkelijk met zijn wijsvinger tegen zijn getuite lippen. Hij keek over zijn schouder naar het jonge meisje die op de dokterstafel zat en nam haar frêle postuur in zich op. Hoe oud zou ze zijn? Midden tussen de botten van haar bekken zweefde iets op de foto. Hij wist niet goed welke woorden te gebruiken. “Ze bedoelen niet letterlijk een ‘vinger’-hoed, weet je meisje?” Haar ogen sperden open. “Wat is een vingerhoed dan wel voor?” Hij schudde zijn hoofd. “Een vingerhoed is om te naaien!” Nou. Juist dat had hij niet moeten zeggen, besefte hij te laat.

---

Hij (grappend) –“Die vriendin van jou ziet er uit alsof god even uitschoot.”
Zij (verontwaardigt) –“Excuseer? Wie denkt gij wel dat ge zijt?”
Hij (op zijn paard) –“Amai, ik zal u voor u verjaardag precies een gevoel voor humor moeten geven.”
Zij (kinds) –“Ge kunt er precies zelf ook nog wat gebruiken!”
Hij (lachend) –“Hehe, we zitten hier precies nog in het kleuterklaske hé meisje. Alles wat ge zegt zijt ge zelf?”
Zij (terug naar haar cursus kijkend) – “…”
Hij (mijmerend in het niets kijkend) –“God god, ik wou dat ik nu een lekstok had en een camionet met getinte ruiten. Aaah, die kinderjaren.”

Misschien moest dit eerst komen maar het betreft hier een blonde Limburgse. Als vanzelfsprekend liet het bitsig weerwoord na de laatste zin enige eeuwen op zich wachten. Tegen die tijd haalt Jean-Marie de kiesdrempel en leert de marine weer varen. Of zo.

---

“Ik kus je ogen dicht met mijn vuisten.” From the author of such classics as “Blowjobs and housecleaning.”

Vlammend verlangen

2006-12-28T22:33:00.000+01:00

Vrouwen zijn in vele opzichten net als mossels. Als ge ze lekker heet stoomt dan gaan ze open en blijken ze er vanbinnen raar uit te zien en vochtig te zijn. Veel mannen eten ze niet graag en vinden de geur onsmakelijk. Sommige gaan minder snel open en andere kun je nog zo heet stomen als je wilt, ze blijven toe. En als het laag tij is kun je ze in gigantische mosselbanken zien liggen tussen de stenen van de pier, luid klepperend tegen elkander aan het kankeren over de jeuk van het zand in hun schelp.

---

Tegenwoordig is alles entertainment. Alles is reality-TV, alles is voyeurisme en alles is saai. Or is it?

Zij (aan de kassa) – “Dat is dan 23 euro 30 alstublieft.”
Hij (portefeuille bovenhalend) – “Met de kaart graag.”
Zij (tikkend) – “Proton of bankcontact?”
Hij (mompelend) – “Bankcontact.”

Was hij nu echt de enige die de ondertitels van dit gesprek kon lezen?

Haar lichaamstaal – “Raaaw, doe me, tijgertje.”
Zijn ogen – “Krijg ik mijn inkopen dan gratis?”
Haar glimlach – “Natuurlijk.”
Zijn steelse blik in haar décolleté – “Schoon marchandise.”

Even daarna hield hij haar gezicht schurend hard tegen de lopende band terwijl hij haar ritmisch in de aars nam. Er flitste hem iets door het brein. "Het gemiddelde rectum is 15 cm lang. De gemiddelde vinger slechts 7 cm. Hoe moet een dokter dan het rectum checken op tumoren?"

Op de Franse televisie wordt dit gedubbed wat vanzelfsprekend een sappiger resultaat geeft.

---

Hou het simpel, hou het kort. Ik heb de aandachtsduur van een loempia en het abstraherend vermogen van een peuter op lsd.

Back due to popular request

2006-12-19T22:32:00.000+01:00

Voor de betere literatuur moet de moderne internet-mens toch al gauw een aantal uren googlen dezer dagen. De meest obscene query combinaties loslatend op de zoekrobot kruipt u ogenschijnlijk nanometer-gewijs uw doel nader. En dan plots, opdoemend uit de mist surft u pardoes het beloofde land binnen. U schuift iets wat voorbarig uw hand in uw broek, gaat achterover zitten en voelt uw hart sneller kloppen terwijl de eerste zin uw adrenaline sluizen wagenwijd open zet. Welkom bij een nieuw seizoen van …and everything in between. Om een leuke lijn van de islam te plagiëren: laat uw brein bij de deur achter en kom binnen. Hier binnen hebt u genoeg aan uw kloten. Voor de vrouwen onder u, een extra paar kloten kunt u huren bij de badmeester.

----

Het regelen van mijn eigen examenrooster heeft dit jaar vreemde proporties aangenomen. Sinds kort vraag ik mij niet meer af wat de laatste gedachten zijn die door je hoofd gaan wanneer je valscherm niet meer opengaat na een vrije val van 5000 meter. Weer een extra weetje voor tijdens een trivia quiz. Dank je hogere opleiding.

Zij (KUL Secretaresse) – “Ik moet eigenlijk enkel instaan voor de erasmus mundus studenten hoor.”
Ik (nog kalm) – “Dat is een heikel onderwerp dat u misschien beter omzeilt.”
Zij (herinnert zich ons verleden van jaar voordien) – “Dat terzijde kan ik heel dit rooster niet overhoop smijten voor u.”
Ik (riem losgespend) – “Misschien kan ik maar beter mijn broek afsteken zodat de heren professoren en het KUL personeel beter aan mijn gerief kunnen om met mijn kloten te spelen.”
Zij (riem aanstarend) – “Misschien kan ik vragen of ze voor u alleen op een andere dag nog een examen kunnen organiseren.”
Ik (ziedend) – “Als er 4 man een examen moeten afleggen kunt ge beter met iedereen rekening houden in plaats van mij uit te sluiten omdat ik geen erasmus mundus doe.”
Zij (gebiologeerd door de riem die ik nog steeds vast heb) – “Wel het is te zeggen…”
Ik (vloekend) – “Verdomme vrouwmens, hou uw klepperende eierstokken in bedwang en zoek een oplossing!”

De striemen van mijn leren riem op haar roze billetjes zullen vanavond voor smeuïg gespreksvoer dienen met man-lief. I’ll scratch your back if you scratch mine.

----

Het ging lekker. Het ging hard. Het ene obscene idee was nog niet bedacht of het volgende kwam er al op kousenvoeten aangeslopen. Een eindeloze waterval aan woorden gutste eindeloos over de vloer. De hardste woorden stuiterden energetische terug op van de vloer en kaatsten verder op alle muren. Ze voelde zich alsof ze op een rollercoaster zat en de remmen het niet helemaal meer deden. Al snel volgde ze zijn gedachtestroom mee tot in het soort associaties die bepaalde psychiaters ertoe zou aanzetten om het stille alarm bij de politie te laten afgaan. Zijn zelfvertrouwen hing aan een zijde draadje en schommelde traag heen en weer aan haar glimlach. Het was een explosieve situatie waar één grap die niet goed ontvangen werd de boel kon doen ontploffen. Ze was er zich waarschijnlijk niet helemaal van gewaar. En toen ging het fout. Een slam-dunk grap werd onthaald met een schaapachtig lachje, een handgebaar, even kort wegkijken, het oogcontact verbreken en zijn momentum was verbroken. Nou dat had ze niet moeten doen gezien haar situatie. De prop ging terug in haar bek en hij toog terug aan het werk op haar muil met zijn gietijzeren baar. Het stockholm syndroom zat in een hoek aan een sigaret te zuigen. Die hield het hier mooi voor bekeken. Die griet was nog te dom om op te pissen.

Lyrics for the lazy

2006-12-15T13:37:00.000+01:00

Te lui om een echte blog te schrijven dus hier zijn wat lyrics.

Artist: Iron & Wine
Song: Trapeze Swinger

Please, remember me
Happily
By the rosebush laughing
With bruises on my chin
The time when
We counted every black car passing
Your house beneath the hill
And up until
Someone caught us in the kitchen
With maps, a mountain range,
A piggy bank
A vision too removed to mention
But

Please, remember me
Fondly
I heard from someone you're still pretty
And then
They went on to say
That the pearly gates
Had some eloquent graffiti
Like 'We'll meet again'
And 'Fuck the man'
And 'Tell my mother not to worry'
And angels with their gray
Handshakes
Were always done in such a hurry
And

Please, remember me
At Halloween
Making fools of all the neighbors
Our faces painted white
By midnight
We'd forgotten one another
And when the morning came
I was ashamed
Only now it seems so silly
That season left the world
And then returned
And now you're lit up by the city
So

Please, remember me
Mistakenly
In the window of the tallest tower call
Then pass us by
But much too high
To see the empty road at happy hour
Leave and resonate
Just like the gates
Around the holy kingdom
With words like 'Lost and Found' and 'Don't Look Down'
And 'Someone Save Temptation'
And

Please, remember me
As in the dream
We had as rug-burned babies
Among the fallen trees
And fast asleep
Aside the lions and the ladies
That called you what you like
And even might
Give a gift for your behavior
A fleeting chance to see
A trapeze
Swing as high as any savior
But

Please, remember me
My misery
And how it lost me all I wanted
Those dogs that love the rain
And chasing trains
The colored birds above there running
In circles round the well
And where it spells
On the wall behind St. Peter's
So bright with cinder gray
And spray paint
'Who the hell can see forever?'
And

Please, remember me
Seldomly
In the car behind the carnival
My hand between your knees
You turn from me
And said 'The trapeze act was wonderful
But never meant to last'
The clown that passed
Saw me just come up with anger
When it filled with circus dogs
The parking lot
Had an element of danger
So

Please, remember me
Finally
And all my uphill clawing
My dear
But if i make
The pearly gates
Do my best to make a drawing
Of G-d and Lucifer
A boy and girl
An angel kissin on a sinner
A monkey and a man
A marching band
All around the frightened trapeze swingers

Zo. Dat is mooi. Nog een fijne dag verder.

The more I try, the more I fail.

2006-11-14T00:05:00.000+01:00

Terwijl ze naar me kijkt bekruipt een naar gevoel me langs achteren. De kamer is plotsklaps te klein voor ons beide. Het laat zich afgunst noemen, jaloezie, maar eigenlijk is het niet veel meer dan puur verdriet en huilende, onuitgesproken woorden die enkel in een Hollywood film met eerlijkheid en een knuffel weer goed gemaakt kunnen worden. In werkelijkheid houden we ons allebei sterk en doen alsof het ons niet raakt. Ze is koud en afstandelijk. Ik schaam me eens te meer en voel me krimpen met de minuut. Telkens weer opnieuw stel ik haar teleur. Sorry, fluister ik stil. Dat heeft ze onderwijl zo vaak mogen horen dat het woord net zowel niets had kunnen betekenen. Veel mensen krijgen het gewoon niet over hun lippen maar ik heb het er klaarblijkelijk niet zo moeilijk mee. Na ik uitgeraasd ben en terug tot mijn zinnen kom, weet ik best dat ik in de fout was en geef dat zonder schroom toe. Waarom het altijd zo impulsief moest, vroeg ze me. Ik verzekerde haar dat ik wist dat we alle tijd hadden. “Hello, my name is Jeffrey and I’m a one minute-man.”

Ze had een leemte te vullen. Ze probeerde iedere dag te vullen zodat ze geen moment voor haarzelf had. Ze ging zo vaak uit, leerde massa’s mensen kennen. Ze kwam in contact met alle soorten mensen met elk hun eigen ideeën. Maar ze was nu zelf al oud genoeg om haar eigen ideeën te bedenken. De leemte vulde niet. Ze las boeken, bekeek films en ging naar het theater. Ze hoopte haar horizon te verbreden en meer van de wereld te begrijpen. Ze maakte reizen en leerde over andere culturen. Ze was nog te jong om echt veel van de wereld te snappen. De leemte vulde niet. Ze zocht verlossing in de godsdienst. Meditatie, gebed en dans; zelfontdekking en verbondenheid met iets hoger. Het alledaagse leven drong zich op en verdrong al de rest. De leemte vulde niet. Toen op een dag ontmoette ze Danny. Danny – black stallion – Rogers was een zwarte man uit haar dorp. Ze was eindelijk gelukkig. Meer kon er echt niet in, zou ze keer op keer kreunen. De leemte was gevuld.

Ik heb een boot, een splinternieuwe boot, haar naam is anna en ze ligt hier in de sloot

2006-10-30T21:54:00.000+01:00

Iedereen heeft wel iets op zijn verlanglijstje staan. Zonder twijfel zullen velen van u wel wat dingen verlangen die ze handig zouden kunnen gebruiken. In mijn brief naar de sint staat echter maar één item: een lenige vrouw. Een vrouw die zonder verpinken haar benen in haar nek kan zwieren zodat ik eens zonder tussen de speklappen te moeten navigeren in haar sloot kan zwemmen. De gekste standjes worden nu slechts een kwestie van coördinatie en cadans. En achteraf netjes opkuisen en in de kast zetten. Naast het lego piratenschip van vorig jaar. Plies plies plies lieve Sint!

---------------------------------

Ergens in een Brussels literair café rond een uur of tien ’s avonds. Aan een tafeltje naast het venster aan de straat kant was de hele avond een levendig gesprek aan de gang tussen een jonge man en drie gesofisticeerde jongedames. Eerst ging het over de diversiteit in romans van verschillende talen, over hoe de Nederlandstalige roman, zoals bij elke andere vorm van kunst, misschien maar weinig voorstelt in het groter geheel van romans. Glas na glas verschoof het gesprek richting vertalingen, de kracht van een taal en het belang van een bepaald taalgebruik dat simpelweg niet te vertalen valt.

Hij (zijn glas in één teug leegdrinkend) – “Bon, gaat hier nu nog genaaid worden of hoe zit het?”
Zij (de meest verlegen van de drie) – “Ik dacht dat je het nooit ging vragen.”
Hij (verbaasd) – “Heb jij nu een wedenschap gewonnen of zo?”
Zij (blozend) – “Hou je van estafette?”
Hij (fronsend) – “Is dat zo waar ge het stokske moet doorgeven aan de volgende?”
Zij (heftig van ja knikkend) – “Wij drie vormen het olympisch team.”
Hij (grommend) – “En herpes is de eerste prijs zeker?”

Het is dankzij de terughoudendheid van de vrouw dat de mensheid nog niet vergaan is aan overbevolking en wijdverspreide vuurkloten of pH 1 zuursloten. Lang leve de vrouw. Ja, dat dan weer wel.

Anticipation is half the pleasure

2006-10-10T23:24:00.000+02:00

In heel het etablissement was maar één zetel te vinden en die was al ingepalmd door een paar deernes die het er erg naar hun zin schenen te hebben. In het geheel tegen mijn natuur in had ik juist heldhaftig uit mijn nek staan lullen tegen een donkerharige merrie over mijn niet al te ridderlijke bedoelingen voor de nacht en de deernes in de zetel.

Zo was het allemaal begonnen. Een paar pinten bier te veel, goesting en een meisje dat je half kent om je op dreef te helpen. Zij daagt me een beetje uit, ik draai niet rond de pot en ga in de zetel zitten naast de dames.

Hij (haar voet verpletterend)- “Ow sorry, hoe lomp van mij. Daar gaat mijn kans op een goeie openingszin.”
Zij (grimas)- “Het is niets ze. Ge krijgt nog een kans.”
Hij (knipogend)- “En wat als dat eigenlijk mijn openingszin was? Zou het naïef zijn te denken dat je nu al met mij naar bed wil?”
Zij (pupillen worden groter)- “Ik ben goedkoop. Gebruik me, alsjeblieft!”

Er is echt geen hoop meer voor de vrouw op café. Het is er net de aldi zeg ik u, goedkoop en en-vrac. Inladen en wegkarren. U kunt meteen beginnen met pinnen, zou een Hollander zeggen.

Zoals het elk beetje superheld betaamd had ik die avond mijn jonge, iets wat verwijfde side-kick mee in zijn strakke lycra pakje met een grote “J” op de borst. Nog zo jong en vol idealen. “We brengen beterschap voor de vrouwen van de wereld, exemplaar per exemplaar.” We hadden het die avond mooi voor mekaar en handelden er toch ruw geschat 5 af in één haal. One fell swoop.

Jong en onervaren als hij is, wou hij overal tegelijk zijn, iedereen eens aangeraakt hebben, genieten van wat je hebt wanneer je het hebt. Bang dat alles in rook zou opgaan als hij heel even met zijn ogen knipperde. Een schaterlach ontsnapt mijn lippen terwijl ik alles overzie en de commentaar van iedereen omtrent mijn side-kick in ontvangst neem. Heerlijk was dat. Ik voelde mij als een katalysator, niet deelnemend aan de reactie maar noodzakelijk voor het opstarten van de hele explosie.

Al bij al was er een heftig feestje in opbouw waarvan de repercussies zich nog lang zullen laten voelen. Het schip was onder zeil en de hormonen en alcohol hadden het roer van het schip al lang overgenomen.

Hij (een beetje wauwelend)- “Ik zoek nog een plekje van 45cm op 2m om deze nacht te overnachten.”
Zij (op weg naar buiten)- “Ik vrees dat ik u niet kan helpen ze.”
Hij (grote ogen van’t verschot)- “Hola, ik moet hier per abuis van de aldi in de GB binnen gesukkeld zijn.”
Zij (sufjes)- “Zie ik er dan uit als een caissière?”
Hij (grote slok bier)- “Zolang ik mijn kaart eens door u sleuf mag sleuren, mocht ge van mij voor caissière doorgaan!”

Sinds vorig jaar zijn er self-scanning kassa’s in de GB aan de ring van Leuven. De klanten service is er ineens met grote sprongen op vooruit gegaan. Kuthoeren!

Samenvattend wil ik het lesbisch basket team van medica nog even bedanken voor een onvergetelijke nacht en Mischa, uw tanga ligt hier nog. Sommige van ons zullen die nacht niet lichtelijk vergeten en het hele concept is voor herhaling vatbaar met uitzondering van de vaginaal geconstipeerde center-speelster. Zou geen easy rebound herkennen mocht die haar met een steenharde erectie op het voorhoofd pletsen.

Natuurlijk mineraalwater bij de liters

2006-08-29T22:58:00.000+02:00

Soms kun je een vrouw zelf met rohypnol niet overtuigen je in haar buurt te laten. Soms mag je een vrouw nog half het ziekenhuis in slaan voor ze je een tweede blik gunt. En dan zijn er die zeldzame keren dat een glimlach je al een halve stripbeurt oplevert. Die zeldzame keren dat de sfeer zo zwoel is dat elk grietje spontaan begint te druppen. Soms is de situatie er gewoon perfect voor. Soms is er gewoon genoeg bier of zijn er te weinig alternatieve dekhengsten. Maar in mijn geval moet ik niet op toeval terugvallen, ik moet het niet hebben van het samenvallen van uitzonderingen. Ik hoefde haar maar aan te kijken en af en toe eens te glimlachen. De rest zorgde zij wel voor. Gezegend zij gij die een lekker stuk manvlees zijt.

De avontuurlijke vrijgezel – “You’re looking like a lollypop waiting for the lick, girl.”
Zij (zatjes) – “Sounds more like something I should be saying to you, dear.”
De avontuurlijke vrijgezel (van zijn stuk gebracht) – “Splendid, I’m using the wrong chat-up lines now.”
Zij (giegelend) – “I’m sure you’re better at this in dutch.”
De avontuurlijke vrijgezel (met blijk van zelfspot) – “You’d think so but you’d be wrong. Horribly wrong.”
Zij (waggelend) – “We’ll pretend this didn’t happen and you can start over, ok?”
De avontuurlijke vrijgezel (zonder nadenken) – “You’re looking like a crime that I’m waiting to commit girl.”
Zij (luid lachend) – “What?”
De avontuurlijke vrijgezel (te zat om zich te schamen) – “Come here, you tease!”
Zij (weglopend richting de binnenrollende golven) – “Make me!”
De avontuurlijke vrijgezel (ostentatief en speels zuchtend) – “The cops will never believe me when I explain them how it happened. Don’t say I didn’t warn you.”
Zij (gierend) – “You’re crazy!”
De avontuurlijk vrijgezel (huffend en puffend) – “Could we just pretend I've already said all the right things and made all the rights moves to get you to sleep with me?”

De volle maan scheen arrogant en vol spot op hen neer en probeerde hen met volle kracht in weerwolven te doen veranderen maar dit was nu eenmaal geen scène uit een goedkope horror film. Hij beet haar met volle kracht maar zijn onscherpe hoektanden brachten niet veel schade toen aan haar leren vel. Zijn charme had hem niet echt verder geholpen maar eigenlijk maakte het niet veel uit welk kwijl er uit zijn mond kwam gedrupt, de zaak was beklonken. Ze spraken de taal van de dierlijke lust opgefokt met ongehoorde hoeveelheden alcohol. Ergens in de vertaling van hormonen naar woorden was veel verloren gegaan maar desalniettemin was de tik op haar billen voldoende geweest om het paard aan het rennen te krijgen en al gauw zou hij zijn sporen met volle kracht in haar zij rammen en zou ze steigeren als een trots Arabisch raspaard. In feite klinkt het allemaal gemakkelijk. En zo was het ook. “Een zwemmer is een ruiter,” schreef Paul Snoek en ik weet bij god niet wie dat is maar, akkerdjie, die tikt de nagel met een voorhamer serieus de hersenpan in.

Met vriendelijke groeten,
Sicyon

Of waarom ik anale seks verkeerd vind

2006-08-20T23:32:00.000+02:00

Disclaimer: deze post is niet voor gevoelige lezers en kleinzerige mensen. In showbizz zijn er twee dingen die succes hebben: seks en bloed. Deze post is er één van bloed.

Dit verhaal begint, zoals het elk goed verhaal betaamt, met een man die zijn penis in de hand houdt. Kort tevoren had onze held nog glimlachend en speels tegen zijn neven gezegd dat hij “de patatten even ging afgieten” maar die glimlach was al snel van zijn gelaat verdwenen. Het ochtendwateren was gepaard gegaan met een branderig gevoel en hij had gruis in zijn urine gezien, zoals een dokter het vakkundig zou verwoorden. Weinig later voelde hij de pijn in zijn zij al en de woorden niersteen en ’t spoed waren toen onmiddellijk in hem opgekomen. In het begin is het een botte, verontrustende pijn. Afhankelijk van hoeveel hij de vorige uren en de komende uren dronk zou de pijn variëren, wist hij. Hoe meer hij dronk hoe meer druk er uiteindelijk op zijn nier te staan zou komen en dus hoe meer pijn. Nu was de pijn echter nog maar een zwak voorsmaakje van wat nog komen moest. Een minder man zou hier al om zijn moeder gejankt hebben. Onze held vermelde echter doodleuk aan zijn grootouders dat hij een niersteen had en waarschijnlijk best naar de dichtstbijzijnde dokter zou gebracht worden.

De vlammen van de schroeiende pijn begonnen nu al stilletjes aan zijn nier te likken als kleine meisjes aan mijn lolly. Stil zitten werd net dat ietsje moeilijker. De wachtzaal van de dokter was echter half vol en hij zou nog even moeten volhouden. Een baby begon zijn muil open te zetten alsof het allemaal nog niet erg genoeg was. Maar eerlijk is eerlijk, dit was nog puur genot in vergelijking met wat nog komen zou. Onze held kon met veel moeite nog een glimlach forceren toen zijn grootvader hem van de zijkant tussen twee artikels van de “Dag Allemaal” aankeek. Wachtzaallectuur, geniaal. Hij was bang dat de dokter hem gewoon zou doorverwijzen naar de spoeddienst van het ziekenhuis en dat de wachtzaal enkel meer minuten zonder morfine betekenden. Toen ze echter vrij snel haar injectienaalden bovenhaalde werd het onze held duidelijk dat er hier ook al wat morfine te scoren viel. Eerst kwam een heerlijk shot buscopan. Een goedje dat enkele seconden na injectie begint te branden en het slachtoffer direct doet vergeten dat hij ook nog een niersteen heeft. “Gaat het nog,” vroeg ze hem. Een sarcastisch lachje. “Dat doet precies nog meer pijn dan mijn zij. Leuk is anders.” Maar allé vooruit, een spuit morfine en 20 euro’s later was onze held gezwind op weg naar de apotheek om medicatie en pijnstillers in te slaan.

Newton wist het zoveel eeuwen geleden al. What goes up must come down. De verlossende vreugde van de morfine zou al gauw zijn effect gaan verliezen en de vraag was dan ook of de steen voor die tijd al zijn weg door zijn lichaam zou gevonden hebben. Als het allemaal zo simpel was geweest dan was deze legendarische epos nooit tot stand gekomen. Een goed uur later. Zijn nier begon weer van zijnen tak te maken en bezorgde grootmoeder die hem zag kronkelen was terstond weer aan de lijn met madame den dokteur. Doorverwezen naar de hel, het hospitaal. “Breng hem maar naar d’urgence, mevrouw.” Natuurlijk was het ziekenhuis niet naast de deur anders zou de pijn niet genoeg kans krijgen om op onze held in te slaan als golven op de kust. Ja nu wou hij wel zijn als bomma’s aan de kust, tegen het dek van d’opium.

Zelf bij de spoeddienst moest hij mooi zijn beurt afwachten. Stilletjes staan kermen en kreunen deed de verpleegster zelf niet opkijken. “Ben direct bij u ze, even geduld.” Daarna ging het allemaal wat rapper. Na tien minuten kwam de verpleegster hem in zijn bedje bekijken. “Amai, ge hebt precies toch pijn. We zullen hier eens een beetje morfine geven.” Morfine op de commande, drup drup, druppeltje drup, hup hup addertjes binnen en wiiiiii. Eenmaal die morfine sluis openstaat is het een kwestie van de zwakke maag onder controle te houden want hij werd daar nogal draaierig van. De kotsbakjes werden aan en af gedragen maar de uroloog van dienst was geroepen. Even later kwamen ze hem melden dat de uroloog zijn consultaties eerst ging afwerken en dat ze ondertussen al de foto’s en echografieën zouden doen. Nou dat was fijn. Rondkarren in dat ziekenhuisbed van verdiep tot verdiep. Wiiiii. Hola accident, geef hem nog maar zo’n bakje.

Uiteindelijk wordt hij van de spoeddienst verhuisd naar een volwaardige kamer, creperende kamergenoot en al inbegrepen. Arme mens had een schuimwijn-synthetische-kurk in zijn oog gekregen, allemaal gene zever verdomme. Maar bon, een verpleger kwam even uitleggen dat de uroloog van plan was om een ingreep uit te voeren onmiddellijk na zijn consultaties. Deze ingreep hield in dat ze even de benedendeur zouden gebruiken om binnen te komen en hem is goed gingen uitwonen. Meneer de uroloog wou weten of onze held daar geen bezwaar tegen had. Dit was het punt waar hij vriendelijk had moeten bedanken en naar huis had moeten gaan om stilletjes te creperen. Maar totaal verdwaasd door de morfine zei de arme mens dat hij het allemaal okay vond. Foute boel zeg ik je, foute boel. Desalniettemin het feestje was gepland en de uitnodigingen verstuurd. RSVP naar nier tegen 18u.

Operatiekwartier, een uroloog, een anesthesist, een verpleegster en een stomme kloot, onze held. Het ergste van al is niet gewoon de pijn maar de kinderachtige manier dat ze u aanspreken. “Ga maar eens rechtzitten. Ja, goed zo. En laat u schoudertjes maar eens efkes hangen. We gaan even een epiduraaltje in u rugje rammen. Dat gaat even raar doen.” Vlam, ogen wijd open. “Wowza! Hallo ruggenmerg!” De uroloog kijkt diep in zijn ogen, waarschijnlijk op zoek naar zijn pupillen die toch lichtjes begonnen weg te draaien. “Ge gaat binnenkort u tenen niet meer voelen en dan gaat dat traag naar boven komen die verdoving.” Ze leggen hem plat op de operatie tafel, benen in de bevallingsbeugels en zijn spel stevig flapperend in de wind. Hij zou niet volledig verdoofd worden zeiden ze hem. De verpleegster begon met veel zwier zijn neder-regionen te ontsmetten en het veroorzaakte samen met de opkomende verdoving een koud, tingelend gevoel. “Mmm, don’t stop now baby. Don’t stop, please.” Laatste moment van vreugde en genot voor onze held en de verpleegsters hield op voor het leuke deel. Ze beleefde er waarschijnlijk evenveel plezier aan.

Toen begon de miserie. Eenrichtingsverkeer werd plots tweerichtingsverkeer. Sans-unique? Nooit van gehoord. Is dat geen café in Kortrijk? Met een grijparmpje, een camera en een verdomde zaklamp klommen de speleologen naar binnen. Ze gingen tekeer alsof het speeltijd op de peuterschool was. Als de verdoving tot doel had dat onze held niets meer zou voelen dan zat die anesthesist er mooi naast. Hoe meer de uroloog lag te koteren op zoek naar “de steen der wijzen” hoe meer pijn hij veroorzaakte. Op dit moment ging het kermen over in ongeremde schreeuwen en wild armgezwier. “Akkerdju wat zijn jullie daar allemaal aan het doen!” De uroloog zei: “Hmm er staat precies nogal veel druk op zijn nier.” De anesthesist zei: “Ge gaat even duizelig zijn.” De arme kloot dacht: “Alsof dat ik dat nu nog ga merken!” De uroloog zei: “Voila zie het is hier allemaal bijna voorbij.” En toen gingen de lichten uit. Eens de pijnlijke delen voorbij zijn, verdoven ze hem volledig, flauwe plezante.

De week werd afgewerkt met een langdurig in bed liggen met de naald van de epidurale nog in zijn rug, een sonde van blaas tot urine/bloed zakje en een baxter. Na het verlaten van het hospitaal was elke toilet visite een bloedbad en elke erectie een kindermoord. Stappen, zitten, frictie, slapen, alle handelingen herinnerden hem eraan dat hij geneukt was in het gaatje van zijn penis door een uroloog en zijn bevallige verpleegstertje. Nou nou, dat was me het weekje wel. Glaasje water dan maar?

Dedicated to Jacques Cousteau

2006-08-10T23:26:00.000+02:00

Het gaat allemaal te snel. Te veel nieuwe informatie te verwerken. Nog meer informatie in boeken die half gelezen zijn en wachten op mijn zoekende ogen om verder verslonden te worden. Een lange lijst van websites die bijgehouden moet worden. Al die informatie die uit vrije wil in mijn hoofd geramd wordt. En dan ’s avonds in mijn vrije tijd nog een zware film die mij aan het denken zet, die mijn beeld op de wereld nog dat kleine beetje extra verandert. Mijn hoofd barst. Het barst en wat er uit komt gedruppeld is niets moois, niets grappigs en niets wijs. Het is bitter, zwart en het maakt vlekken. Ik heb slaap nodig maar ik vrees de stilte die komt als ik alleen met mijn gedachten in mijn bed lig te wachten op de verlossende slaap.

In mijn slaap is alles anders. In mijn droom flirt ik schaamteloos met elk meisje die stuk voor stuk lekkere kippetjes zijn. In mijn droom valt elk meisje voor mijn charmes en ben ik simpelweg niet te weerstaan. In mijn droom zijn er geen silicium nanowires en stelen de 4000 nerds bij imec mijn mojo niet. Ochtend na ochtend word ik verfrist wakker. Mijn dromen vervullen mij van het meest volmaakte geluk en een gevoel van almachtigheid dat mij high maakt. De meisjes die ik gekust en in mijn armen gehouden heb, mogen dan allemaal in scherpe scherven uiteen gespat zijn op het moment dat mijn wekker mij wekt, de wereld is mijn speeltuin en ik ben de koning van de zandbak.

Juli was magisch en ik zoek een manier om op die ongelooflijke golf verder te surfen tot als ik terug in de studentenstad kan versmelten en verdwijnen. Dag na dag zal ik u vertellen wat juli gebracht heeft en waarom u zich zou moeten schamen u leven niet met mij gedeeld te hebben.

Tasmanian devil - “You know… You look kinda cute in that wetsuit.”
Full-time devil - “You look like two flavored ice-cream. You got your vanilla and little itty-bitty bits of chocolate. If you are what you eat, I could be you by morning.”

De tent werd te klein op dat moment. Veel te klein en veel te warm. De crème-glace smolt terstond in mijn armen. I ain't a killer but don't push me dog.

Like a star

2006-06-28T14:28:00.000+02:00

Het ging allemaal zo snel, te snel bijna. Voor hij er erg in had, verdween de wereld in een podium van zijn standup act en de mensen om hem heen werden een publiek vol vadsige dikzakken en opgesmukte lelijke troela’s. Die paar pintjes waar hij schuchter mee begonnen was, waren hun werk snel beginnen doen op zijn nuchtere maag. En na de maaltijd waren nog meer pintjes hun kameraden achterna gegaan. Het ging van kwaad naar erger en de act werd er alleen maar schunniger van.

Het strijdtoneel kon kort samengevat worden als volgt: de fakbar van de burgies na het laatste examen van talloze pizza-faced nerds, in het zaaltje ernaast was een galabal aan de gang van laatstejaars secundair onderwijs. De combinatie van studenten die zich eindelijk weer eens serieus aan stukken kunnen gaan zuipen en opgezette, onschuldige 18 jaar oude wichtjes, was er één die enkel de duivel kon bedacht hebben.

“Om hoe laat zouden u ouders morgen de flikken gaan bellen als ze merken dat ge nog niet thuis zijt gekomen?” Een strakke opener vond hij zelf. Zij kon er wel mee lachen maar had geen idee van de ernst van die vraag. De rollen plastic, de figuurzaag en de badkuipen zuur stonden allemaal netjes gereed. Voorbedachte rade was de understatement van de eeuw en zij kon er akkerdju nog mee lachen. Hoe meer hij haar van de ernst probeerde te overtuigen, hoe meer ze er mee kon lachen. Hij had geen flauw idee waar hij zoveel minachting aan had verdiend. Die trut ging er aan.

Na wat over en weer geflirt en gezanik over hoe dat kleed er uit zou zien op de vloer naast zijn bed, leek haar interesse stilletjes aan af te nemen. Het ging haar vooral over zichzelf en over hoe goed hij haar zou aanbidden. Ze wou dat hij haar goed deed voelen over zichzelf, dat zag hij meteen in die holle ogen van haar. De sloerie. Zo gezegd, zo gedaan. Fluisterend in haar oor: “Ge ziet er heerlijk uit. Een beetje gelijk een créme glace. Een horentje met drie bollen zo. Hoe hard dat ge er ook langs alle kanten aan lekt, toch loopt het er langs alle kanten vanaf.”

Het mag wel duidelijk zijn dat hij enkele uren later straalbezopen en alleen naar huis mocht fietsen. De wereld is hem niet waard en zij jammer genoeg ook niet. Mama was dochterlief plots komen afhalen met de chique voiture. Toen ze kwam opgereden vroeg hij de mid-life-crisis ontvluchtende vrouw nog: “Welk van deze straathoeren zou u graag mee naar huis meenemen?” Als een echte pooier wist hij zijn dames te verkopen als ware het extra luchtige matrassen.

Mama kon er niet mee lachen.

If I wake up tomorrow and find you not around

2006-06-25T22:00:00.000+02:00

Het was een zwoele avond en de hete vochtige lucht woog zwaar. Een wild groepje studenten die hun laatste examen achter de rug hadden, zwalpte over de oude markt op weg van het ene terras naar het volgende. Hij klampte haar iets te handtastelijk aan en zei: “Amai, gij ziet er lekker uit vanavond. Twee torentjes slagroom op je borsten, een bolletje ijs in je navel en een streep chocolade saus van je borstbeen tot je venusheuvel. En als ik mijn dessert opheb dan lik ik mijn bord uit tot het nat maar proper terug in de kast kan gezet worden.”

Zij had hem vreemd aangekeken maar dan toch even geforceerd gelachen. Vervolgens had ze hem speels van hem afgeduwd met een blik in haar ogen die boekdelen sprak. En dan vooral delen uit de bijbel. “Ga en vermenigvuldigt u.” Of ook nog: “Bemin uw naaste zoals gij zelf bemind wilt worden.” Maar vooral: “Amai, moet gij dat kruis helemaal alleen overal rond dragen?”

De groep was luidruchtig en waarlijk een plezier om te aanschouwen. Meisjes en jongens met veel overgave genietend van koning pils. Heel even hadden de Leuvenaars de nachtrust gekend maar hier was het heerlijke nachtlawaai terug en heviger dan ooit. Geen “neuken tegen nachtlawaai” campagnes zouden hun klein krijgen! Het beest was ontketend en er was geen houden meer aan!

Buiten plezier maken, drinken en terrasjes doen, was er nog dat ene kleine ding dat jongens zo lang hadden moeten laten. Verleiden. “Weet ge waar ik naar uit kijk in deze vakantie? Barbecues. Echt waar daar kijk ik zo hard naar uit. Ik kan daar met volle teugen van genieten. Een zwembadje, een pilsje en een bak lekker vlees naast mijn barbecue. Alle stukken vlees naast mekaar en dan u eigen vlees kiezen, u eigen brochette samenstellen… Niets zaliger. Ik zou geen twee keer twijfelen om u aan mijn spies te rijgen ze.” Een vette knipoog en een speels vinger-als-spies in haar maag. Hetzelfde meisje maar vier pintjes later. De speelse zinnen al wat minder vinnig. Heel even had ze lustig ja liggen knikken toen hij het over barbecuen had. Hij vond zichzelf te grappig om waar te zijn.

----

Dat was een korte vooruitblik op morgen. Ik ben de profeet en ik voorspel de toekomst. Voor vandaag was mij het thema “pain and pleasure” aangeraden. En dus bij deze:

Hij was weer mateloos attent geweest en had er speciaal de ‘ribbed for her pleasure’ condooms uitgepikt. Zonder talmen was hij aan het werk getogen maar zonder de gewenste reactie van haar kant. Die zijn niet voor in de poep, had ze hem jankend toegeroepen. Een mens kan ook nooit iets goed doen voor zijn vrouw.

Erasmus Mundus Nanotechnology

2006-06-23T23:13:00.000+02:00

Ergens in een Scandinavisch land hier niet zo heel ver vandaan zijn duizenden mensen bestolen van een kans om mijn voorbeeld van het goede leven te aanschouwen. Dit is zonder meer een nationale catastrofe voor de Zweedse bevolking en in het bijzonder de Zweedse genenpoel die naast de kans grijpt om zich te verrijken met top-notch DNA van yours truly. “We regret to inform you that a positive decision could not be reached. This negative assessment does also imply a negative evaluation of your academic background so that we cannot admit you to the programme for which you have applied.” Hou het lekker politiek correct. Ik had meer respect gehad voor die strandjuffers als er gewoon “Haha, you suck, k-tx-bye!” had gestaan.

En toch blijven we het positief bekijken. Al die Belgische meiden die zo keurig in de rij stonden aan te schuiven voor deze strakke attractie, zullen een ritje mogen maken. You must be this tall to ride this ride. Ik liep dus gewoon over straat in Leuven, al die pubertjes gedaan met examens. Die opgetutte pubertjes. Kijken, niet aankomen. Het zijn verdomme rechtszaken op poten met tieten aan. Welke ouders laten hun kinderen zou op straat komen!? Handen diep in de zakken en doormarcheren.

Ik ben wel van het principe dat als ze overduidelijk gezien willen worden, dat ik zeker zal staren. Oogcontact, kijken, staren, omkijken, blijven kijken tot zij eerst wegkijkt en dan nog blijven kijken. Kijken tot ze zich ongemakkelijk voelt. Kijken tot ze uit haar slipje springt van onbehagen. En dan vooral blijven kijken.

Aan al de mensen die mij zouden gemist hebben als ik op erasmus was geweest, bestaat u wel? Aan al de mensen die mij niet zouden gemist hebben, laten we daar samen verandering in brengen. Aan al de mensen die het geen reet kan schelen, u hebt waarschijnlijk zo ver niet gelezen in deze post. My condolences, Sweden.

Maak me wakker als je gaat

2006-06-22T22:07:00.000+02:00

Vandaag was ik alleen. Alleen met mijn gedachten. Niemand om me heen die me even uit de donkere stegen van mijn gedachten joeg. Steeds verder verdwaalde ik in een wereld die leek op de reflectie van een kermisspiegel. Jij was er ook maar telkens ging je juist de hoek om. Ik kreeg je gezicht niet te zien. Enkel je achterkant. Wie ben je? Waarom vlucht je toch steeds van me weg? Misschien moet ik maar eens een broek aan in mijn dagdromen.

----

Ik bel je om te zeggen dat ik je wil. Ik bel je om te zeggen dat al dat gezever me niets meer kan schelen. Jij, ik en een fles baby olie. Dat zijn de ingrediënten van een feestje dat onze zielen zal zuiveren. Ik bel je om te zeggen dat ik je lichaam wil gebruiken tot het in grote lompe stukken uit mekaar valt. Ik bel je om te zeggen dat ik niet alleen wil slapen. Ik bel je om te zeggen… dat ik geen belkrediet meer heb.

----

Hij was liefdevol en zacht. Zij voelde zich geborgen. Hij nam zijn tijd. Het voorspel was voor beiden zoveel genietbaarder als wat er op volgde. Ze wisten elkaar met magistrale subtiliteit te bespelen en op te geilen. Een beetje plagen, even wat heftiger en dan weer een stapje terug. Haar vriend keek verbijsterd toe. Pot-domme die sekstherapeut kon het nog eens uitleggen. En dat allemaal voor bijna geen geld.

Waar het hart van vol is loopt de mond van over.

2006-06-21T14:43:00.000+02:00

Hij (schrijft zijn gsm nummer op haar blad)- “Voor als ge eens goesting hebt om iets te gaan drinken na de examens of zo.”
Zij (verlegen)- “Ik erm… ik heb wel een vriend hoor.”
Hij (schouders ophalend)- “Als elk meisje met een vriend ophield met andere mannen te spreken dan had Maria Jezus Christus nooit gebaart.”
Zij glimlachte even.
Hij (knipogend)- “Ik kan geen onbevlekte ontvangenis verzekeren maar die profeet in je buik daar kan je van op aan.”
Zij glimlachte al wat minder.

Volgens mij heeft ze ongedierte in haar schedel wonen. En terecht. Er is waarschijnlijk nog plek voor een knusse middle-class villa.

----

Hij stampte verwoed op de trappers van zijn fiets. Dikke natte druppels hingen in de wolken en stonden klaar om schoon schip te maken met de aarde. De ark van Noah stond weliswaar niet echt te wachten op de hoek van de straat maar zijn kot zou ook al volstaan.

Als Noah van dienst zou hij plichtsbewust twee exemplaren van elke diersoort meenemen op zijn boot. Twee hete tijgers, twee pijpkonijntjes, twee op zen hondjes, twee beflijsters (danku stubru) en niet te vergeten, twee trekpaarden met hun gigantische kont. In alle eerlijkheid moest hij toegeven dat hij al lang gelukkig zou zijn met één koe of met wat meeval, een kalf. Hij was geen moeilijk man. Een gat is een gat en met wat saus smaakt alles, is dat niet wat ze zeggen?

“Make it Jesus sauce!” – Uberstormfuhrer Radzinger. Zelf de paus weet ervan.

Waar hij op die momenten heimelijk naar hunkerde was zo abject dat hij het vaak niet over zijn lippen kreeg. Een boezem waar je in kon verdrinken, van kop tot teen en dan nog liefst met een lijf aan waar je met gemak een driedaagse in kon doen met de scouts. En als je dan uiteindelijk, moe en vuil, uit de wildernis terugkeert kijkt ze je verveeld aan. “Is it in yet?” Ge moogt er nog zo verwoed op los zitten vlammen, voor hetzelfde geld zit je gewoon haar Pirelli buitenband te verwoesten zonder haar katoenen binnenband te beroeren. Dat is een echte vrouw.

----

Die fles spa barisart bekijkt mij hier vies terwijl ik er lustig van lig te slurpen. Moet die trut maar zo geen doorzichtig niemendalletje aanhebben eh. Ge ziet er direct door dat ze zo nat staat als een tsunami. Huge gushing waves leaving thousands of dead se(a)men stranded on coasts all across the globe.

Een horentje met twee balletjes vanille

2006-06-17T23:15:00.000+02:00

Schoonheid gaat om proporties, verhoudingen, pure wiskunde en gulden snede. Elk persoon heeft een andere interpretatie van de perfectie proporties. Ik hou van natuurlijke vormen. Ik ben een billen man. Ze mag er hebben, zolang de rest maar een beetje in verhouding is. Maar als ze er heeft, moet ze er wel iets bijnemen. Ik zal er in bijten. Zachtjes en speels maar zij zal zo hard spartelen tot haar vlees scheurt. Maskesvlees. Zoete lekkernij, allemaal voor mij.

----

Wat een dag. Ik heb vandaag mijn kloten teruggevonden. Ze zaten al die tijd stiekem in mijn broek, klam te wezen. Die stunt vergeef ik hun niet al te gauw. Die gaan mijn furie nog voelen vanavond, ik was zo bezorgd!

Zij wist me een lijstje voor te leggen van plaatsen waar ze me gezien had en mensen die we allebei wel kenden. Ik herinnerde me niet haar gezicht ooit tevoren gezien te hebben. Zij dacht dat ik geneeskunde studeerde. Ik wou met haar wel doktertje spelen.

You a doctor? For you baby, I could be.

Zij zei iets over goed opschieten met. Ik riposteerde met incest en wansmaak. Zij deed een poging tot vrouwelijke humor. Ik liet merken dat vrouwen zich beter toeleggen tot het baar-werk. Zij bloosde omwille van haar falen. Ik wou meer schaamrood maar niet dat soort.

Zij was een echt kalf. Het soort kalf dat er in slaagt een uier bij een stier te vinden. Misschien helpt zij me de volgende keer ik mijn kloten kwijt ben.

Volgens mij zit er niet veel in, in dat meisje. Maar dat is het schone aan de zaak. Wat er nog niet in zit, kun je er altijd zelf insteken. En daar zijn we goed in. Ik had verdomme haar naam moeten vragen in plaats van die smeerlapperij uit te kramen.

Obligaat anaëroob

2006-06-15T22:55:00.000+02:00

Hij had haar achteloos overhoop geknald en keek zelfvoldaan naar het grote mysterie dat hij had onthuld. Eindelijk zou hij weten wat er allemaal in haar hoofd omging. Al de rode smurrie bleek hem van weinig relevantie maar na wat geploeter leek er weinig meer in te zitten. Hij fronste diep en dacht bij zichzelf. “Balen. Weer een leeghoofd.”

----

“Are you a parking ticket? Because you got ‘FINE’ written all over you, baby.”

Er zijn al zoveel cliché openingszinnen en er zijn zoveel mensen die simpelweg niet geloven in openingszinnen. Ik wil mij niet uitspreken over het fenomeen openingszin, ik wil gewoon even publiek verkondigen dat ik hou van absurde openingszinnen. Spijtig genoeg voor mij, valt geen enkel meisje voor een openingszin waar geen afgedraaide kloot van te snappen valt.

Zij had een wit en zwart gestreept topje aan en zag er uit als een hapklare brok. Ze stond tussen vier jonge mannen in maar leek zich stierlijk te vervelen.

Hij (out of the blue)- “Ben je op safari?”
Zij (knippert wild met haar ogen)- “Huh? Hoe bedoel je?”
Hij (gewaagd)- “Wel ja, ge zit hier precies tussen al het wild, te staren naar de lekkere stukken vlees.”
Zij (niet zeker)- “Euh nee, niet op safari nee.”
Hij (naar haar bloesje wijzend)- “Ik denk eerder dat gij het wild zijt tussen die vier predatoren. Mevrouw Zebra.”
Zij (mond vol tanden)- “…”
Hij (zichzelf vervloekend)- “Die daar achter de toog, dat is pas een tijger. Echt waar. Een tijger zeg ik u.”

Iedereen kent het beeld. Een kind loopt dolgelukkig op volle snelheid en ramt loeihard met zijn smikkel tegen de glazen deur die hij niet gezien had. Hij begint te grienen als een misdienaartje dat paternosterbolletjes plast. Met horten en stoten. En moeke en vake maar lachen met de bloederige afdruk van je gelaat op de ruit.

Zo voelde ik me ook. Crash and burn.

Titels hebben ook gevoelens. Sorry dat ik je vergat.

2006-06-13T23:04:00.000+02:00

Sommige dagen sta je op en ben je de koning van de wereld. U voelt zich niet gewoon zo, met de voortgang van de dag blijkt dit ook effectief zo te zijn. Uw medemens kijkt u aan en denkt “verdomd die kerel schopt dikke vette aars, geen gezever”.

Je wordt wakker met swingende muziek die je dag onmiddellijk met de juiste noot inzet. U stapt met het goede been uit bed, krapt eens slaperig aan uw schaamhaar en zoekt een handdoek om een douche te nemen. Je groet je buurdame met een schaamteloze ochtenderectie en springt in de douche voor haar neus.

Je stapt uit de douche en ruikt als een olfactorisch orgasme. Je komt op je kamer en kan met moeite je ogen van de spiegel afwenden. Narcisme, ijdelheid, noem het wat je wil, you’re looking dynamite, sugar. Je haar valt goed, je huid is glad en je kleren schreeuwen om van je lijf gescheurd te worden. Vol zelfvertrouwen stap je uit de deur, klaar om de wereld te trakteren op een portie van jezelf. Gulle gever, wilde weldoener, je kent het type.
Blauwe hemel, zonnetje zit uit en toch een fris briesje dat het onaangename zweten verhindert. Je fluit zo vals als het kan voor iedereen die het horen wil en glimlacht oprecht een glanzende rij tanden bloot. Je bent een vat vol energie en als een altruïst schenkt u die energie aan uw medemens met kleine attenties. Al dat altruïsme resulteert in blijde reacties die u eigenlijk nog meer energie terugschenken dan u spendeerde. De mensen om je heen zien dat je goed gezind bent en worden er zelf goed gezind van.

Je zit lekker in je vel en telkens iemand je dat laat merken voel je je nog wat beter. Vicieuze cirkels werken niet alleen in de slechte richting. Je ingesteldheid werkt aanstotelijk. Je complimentjes komen oprecht over dankzij een ontwapenende glimlach die elke twijfel van sarcasme doet smelten voor de zon.

En dan sommige dagen sta je op en lijkt het het gewoon niet waard om door de leren riemen te knagen. Of je dokter belt je wakker met het nieuws dat je ebola hebt en dat die lekker drol van gisteravond waarschijnlijk je lever was. Was het Einstein niet die zei dat God niet dobbelt? Een wetenschapper houdt zich maar beter tot zijn domein want over God weet hij geen reet. U durft niet meer te gaan kakken? Volkomen terecht. Jezus stierf voor onze zonden maar ik heb ons universele zonden-krediet in mijn korte levensjaren lustig opgesoupeerd en dat gevloek van u kost u uw lever.

----

"If it's true that we are what we eat, I could be you by morning!" Dat grapje gaat niet door ze, trut.

Midzomernacht

2006-06-11T23:01:00.000+02:00

Onder het motto "zelf Picasso tekende ooit mooie dingen voordat hij die gedrochten van het cubisme uit zijn botten sloeg", vandaag een verhaal over de liefde die we allemaal zoeken.

----

Er was eens een jongen, vriendelijk, soms bescheiden, soms gespeeld arrogant en vaak schuchter. Hij gaf om een meisje zonder gelijke. Mooi alsof de duivel ermee gemoeid was en zacht alsof uit engeltjes vervaardigt. Het was waarschijnlijk liefde maar dat deed er zelf niet toe. Het belangrijkste was dat het mooi was en dat het werkte voor hun beide. Zo was het en als iemand ervan zou weten zouden ze groen zien van jaloezie. Ons geheim, lieverd?

Ze zat aan haar bureau, knieën opgetrokken, voeten op haar stoel. Hij stond achter haar, handen op haar schouders en keek mee met haar. Voor hen speelde een vreemd tafereel zich af op het computerscherm. Een lief poesje danste vrolijk rond over het scherm en zong met een schattig stemmetje “I love you. I really really do.” De grijns op zijn gelaat verraadde al dat hij een flauwe opmerking bedacht had. “Ziet jouw poesje mij ook zo graag?” Ze duwde hem speels op het bed. “Flauwe.”

Met het vallen van de nacht werd het eindelijk wat koeler op haar kamer. Hij had enkel nog een short aan en lag nog steeds op het bed. Zij draaide haar stoel naar hem toe en strekte haar benen uit op het bed. “Kom toch bij me liggen,” smeekte hij met een gespeelde kindsheid. Ze keek hem diep in de ogen en glimlachte. “Ooit krijg ik kinderen van mezelf en dan kan ik jouw mama niet meer zijn, dat weet je toch?” Hij forceerde een pruillipje en keek gespeeld boos in haar richting. “Dan zullen we die baarmoeder van jou moeten saboteren.” Ze keek overdreven verontwaardigd en kwam uiteindelijk toch naast hem liggen, hoofd op zijn borst en arm om zijn lenden.

“Kusje?” Ze gaf hem een overdreven natte kust recht op zijn lippen. Hij maakte een geluid van afschuw en veegde de nattigheid ostentatief aan zijn mouw. “Bah!” Hij nam haar stevig vast en knuffelde haar te pletter. Ze kirde. Een zwoele zomernacht stond hen te wachten. Vol passie en amoureuze blikken. Zonder kleren of grenzen. Dit soort nachten zijn de verklaring waarom mensen slapen. Wat een anticlimax zou het zijn als je na al die passie gewoon zou rechtstaan en verder gaan met je banale dag. Niets kan dit soort handelingen opvolgen behalve de volledige vergetelheid van de verlossende slaap.

Haar borst rees gestaag terwijl hij staarde naar haar volmaakte tepels. Het vroeg elk beetje zelfcontrole in hem om er van te blijven. Ze sliep zo mooi, zo naakt. Hij kuste haar zachtjes in de nek en liet zijn vingers door haar haar gaan. “Droom niet stiekem van bij mij vandaan, liefje,” fluisterde hij zachtjes tegen niets in het bijzonder.

----

Even ter verduidelijking: ik hou heel veel van Aquarius, vooral na de squash. Die tirade was vooral bedoeld als speelse overdrijving en het weze duidelijk dat het enige bruine dat ik haar toewens in haar aars een gezonde stoelgang is. Toch nog even vermelden dat daarmee de kous wel nog niet af is. Michiel (kotgenoot dichtst bij de buitendeur) stemt in met de wraakplannen.

XVIII

2006-06-10T20:03:00.000+02:00

Het was snikheet in het duffe dakkamertje en haar vlees was amper bedekt. Hij zat onderuit gezakt in één van de zetels en vond het duidelijk te warm om te bewegen. Ze zag er wel aanlokkelijk uit maar hij kon het niet opbrengen om haar te verleiden. De gedachte van al het gezweet en gehijg deden hem afzien van enig initiatief. Verder dan zijn broek afsteken en haar haar vasthouden terwijl ze hem verwende, zou hij die avond niet meer komen. Ken je plaats, lieverd. Ga een pilsje halen en doe je knielappen om, de match begint zo.

----

Ik wou dat ik terug verliefd was. Al hun kleine tekortkomingen verdwijnen dan als sneeuw voor de zon. Ze worden dan ineens de mooiste vrouw van de wereld en al de onzin die ze uitkramen werkt enkel maar vertederend. De meest ridicule nonsens dek je toe met een aai en een “ja ze, ge hebt gelijk poepke”.

Een mooi meisje zat iets verderop te leren. Ik kijk af en toe sluiks in haar richting en probeer mijn mening wat te verdiepen. Ze staat op en loopt voorbij. Man wat loopt ze gek, wat een stomme gans. Of niet? Wat maakt het nu uit hoe ze loopt, zolang ze maar niet zo loopt omdat ze te veel lullen in haar kont gehad heeft. Ik geef haar nog een kans om die anale stapbewegingen goed te maken.

Een paar student-toeristen komen voorbij (sletsen aan de voeten, zwemshort-achtig iets om de lenden). Ze stoppen bij haar en verkopen de meest waanzinnig praat. Wat een marginale losers, strandjanetten, het strand is die kant uit. Ze had afgedaan.

Ik vraag me af hoeveel grof vuil verliefdheid zou kunnen toedekken. Door uiterlijk alleen zal ik nooit verliefd worden want ik ben veel te kritisch. Maar schenk me vijf minuten van je tijd en lach met mijn moppen en ik sta klaar om je mijn hart te geven. Ik had voorbij al die schone schijn moeten kijken en haar gewoon gaan aanspreken. Dan had ik hier niet zo stom gestaan met mijn ballen in mijn hand.

----

Ik wens alle preutse trutten 5 jaar slechte seks toe. Hoe wilt ge nu ooit weten hoe het moet als ge niet traint? Practice makes perfect. “Wat zeg je? Wij vrouwen hebben ook orgasmen? Dat is zeker een fabel om ons aan het neuken te krijgen?” Vast wel. En toch benadrukte ze met klem dat ze niet facked.

En toen waren er nog 3

2006-06-09T12:27:00.000+02:00

Ik had vandaag examen bedrijfskunde. Wat heb ik nu geleerd?

In de les van vandaag zien we hoe je een hypocriete trut moet zijn. Schoolvoorbeeld is mijn teerbeminde kotgenootje, K. Aquarius. Gisterenavond lag ik lekker met een gerust gemoed te slapen toen K. mij plots om 00u30 met een sms’je uit mijn slaap haalde. Ze vond het nodig mij eraan te herinneren ’s morgens niet zoveel lawaai te maken aangezien zij geen examens heeft en met twee vrienden die bleven slapen op haar kot nog zouden willen uitslapen na een flink nachtje stappen. Dit, dames en heren, is voorwaarde 1 om een hypocriete trut te zijn, een oordeel vellen. Ochtendkabaal = slecht. Tot daar toe geen probleem, ik ben een meelevende bovenbuur.

Half uurtje later, ik net terug in slaap gevallen, mevrouw Aquarius en haar handlangers komen op kot toe. Even lekker wat kabaal maken in de gang, paar keer naar de wc en vooral niet denken aan de slapende student met een examen de volgende ochtend. Maar opnieuw was dit nog niet zo erg. Ik ben een meelevende bovenbuur en ik zaag niet onmiddellijk als er wat gebabbeld wordt en ze gingen toch snel weer de deur uit zijn. Het hypocriete karakter van de zaak komt wel al een beetje aan bod. Zelf wil ze niet gestoord worden maar mij storen is geen probleem. Duidelijk is het belangrijker dat zij kan slapen tot een gat in de dag, dan dat ik uitgerust naar een examen kan. Voorwaarde 2: een dubbele standaard. Ochtendkabaal = slecht BEHALVE als het mijn ochtendkabaal is.

Een klein beetje hypocriet zijn is niet genoeg. Do or don’t, there is no try. Vijf uur ’s morgens, mevrouw Aquarius belt bij me aan aangezien ze haar kotsleutels in alle tumult vergeten is mee te nemen. Schattig. Ik negeer de eerste bel. Ze drijft het mes dieper en belt nogmaals. Wat een schatje. Ik doe open.

Al die mensen die een monstervoorraad redbull of koffie inslaan om de nacht voor het examen extra lang wakker te zijn en te kunnen leren, stop die waanzin. Met één Aquarius trek je het gemakkelijk de hele nacht.

Mevrouw Aquarius, u hebt nog een openstaande rekening bij mij vanaf heden. Ik kom die zo gauw mogelijk innen. Ik wens u het allerbeste toe verder. Een grote neger met weerhaken op zijn penis die u anaal verkracht. Alsjeblieft.

Darwin, gij zijt nen kwast

2006-06-08T07:45:00.000+02:00

In een roes zag hij plots een beeld. Op dat moment zat hij in een ware orgie met rockster allures. Cocaïne, korten drank, hopen naakte meisjes in alle uithoeken van een postapocalyptische backstage ruimte, een lijntje snuiven rond een tepel en een meisje met een diepe keel en volle lippen. Een keel waar zijn trots en glorie in kon verdwijnen als ware hij een vijfjarige schlemiel met dwerggroei.

----

Ik zat rustig na te genieten van mijn maaltijd toen hij aan het andere uiteinde van de tafel plaats nam. Op zijn plateau twee porties alma spaghetti en een blikje cola. Ik dacht een ogenblik dat er vast nog iemand aan zat te komen voor wie de tweede portie bestemd was. Vijf minuten later had nog niemand zijn opwachting gemaakt en de man had met wilde halen de spaghetti gesneden tot kleine stukken. De twee borden, welteverstaan. Wat ik toen aanschouwde was schrikwekend en hield ik niet voor mogelijk.

Met grote scheppen, zoveel hij mogelijk balancerend op zijn vork tot aan zijn gapende mond kon verzet krijgen, vrat hij de twee borden in een mum van tijd leeg. Hij kauwde niet, leek amper te slikken en duwde de volgende vork al in zijn muil voor de vorige schep goed en wel verdwenen was. Het leek of hij de spaghetti doodleuk tot in zijn maag binnenduwde zonder enig probleem. Op zijn gelaat stond bijna te lezen “als ze het met ganzen kunnen om ganzenlever te kweken, dan kan ik dat met mijn lever ook”. Daarna keek hij als een wild dier even rond of iemand hem gezien had, trok zijn blikje cola open en kapte het met blik en al in zijn slokdarm. Alsjeblieft.

Dat dit soort mensen op die leeftijd nog vruchtbaar zijn en überhaupt nog in leven zijn, lijkt me voldoende bewijs dat de theorie van natuurlijke selectie bij de mens echt achterhaald is. Voor mijn part mogen ze de redder bij de genenpoel weghalen zodat al die misbaksels gewoon regelrecht verdrinken om nooit meer boven te komen. U, mijnheer, bent een misbaksel!

De dag des duivels 666

2006-06-06T22:48:00.000+02:00

Als een man van zijn kaliber was het moeilijkste van alles nee leren zeggen somtijds. Het grenzeloze opportunisme van deze dandy student verwaterde maar al te vaak in een perverse arrogantie. De hoogdravende zinnen die hij bij momenten zonder verpinken in hoog tempo aaneen pleegde te rijgen, deden menig vrouwenhoofd tollen. Over het onderwerp van de universele mannelijke fantasie – een trio met twee vrouwen – wou hij over het algemeen niet veel kwijt. Ignorance is bliss, zei hij dan tussen twee grote slokken ijskoude pils door. Hij wou het mysterie ervan niet ontluisteren en wou de mannen om hen heen de zin van het leven niet ontnemen. Toch wist hij er de ware toedracht van. De man is meestal slechts aanwezig voor de openingsscène. Eens zijn lichaamssappen vergoten is hij er nog slechts als decor. De ware climax van het stuk volgt uren later, als de man al lang vergeten in een hoek in slaap gedommeld is. Ervaringen als deze brachten hem de kunst bij een voorstel af te slaan. Eén welwillend subject was genoeg om zijn lusten op te botvieren.

Hij had een doorgronde haat voor mensen die zichzelf serieus namen tot het absurde toe. Meermaals was hem verweten niet het minste decorum te hebben. Het plebs vond hem grof en onbeleefd, hij noemde het varen onder de vlag van eerlijkheid. Zij zat er wat beduusd bij.

Hij – “Innige deelneming, Juffrouw.”
Zij (in de war) – “Wat bedoel je?”
Hij – “Ik las het overlaatst nog in de krant.”
Zij (nog meer in de war) – “Wat dan?”
Hij (tegen een vriend, duidelijk hoorbaar voor de juffrouw) – “Het was toch de baas van Michelin die gestorven was?”

Erg subtiel was het niet maar zij en haar bandjes rolden weg en hij kon weer aan de toog staan. Of dat had hij toch gehoopt. Achter de brute vleesmassa die de juffrouw was geweest stond als bij wonder een bevallig exemplaar van de vrouw met een snoetje waar elke man dagelijks naast wakker zou willen worden. Had ze mee geluisterd? Ze keek hem terloops even aan, hij ontblote zijn tanden in een ontwapenende glimlach, zij werd week in de knieën. Ze was als een hert voor de koplampen van zijn nieuwe 4x4.

Hij – “Wat zal u van mij consumeren?”
Zij – “Een vodka-redbull.”
Hij – “Geene zever.”

Die vodka-redbull zou hij haar er later die avond nog laten uitzweten.

Ode aan het leven

2006-06-03T21:27:00.000+02:00

Ik wil mijn defaitisme ontgroeien.
Ik wil niet ingeven aan de persoon die ik denk te zijn.
Ik wil een andere kant van mezelf leren kennen.
Ik wil af en toe voor een avond iemand volledig anders zijn.
Ik wil het leven bij de horens vatten.
Ik wil zoveel.

U leest een paar zinnen, knippert en controleert de url. Ergens een typefout gemaakt? Nee. Heeft iemand sicyon zijn blog gehijacked? Beslist niet. U herleest en zoekt de pointe die u ontgaat. U vindt ze niet. Dat is lekker hé? Iemand die zo lieflijk met u kloten rammelt.

Ik wil zon, zee en drank.
Ik wil surfen.
Ik wil verliefd worden.
Ik wil verleiden en verleid worden.
Ik wil eindeloos flirten met haar.
Ik wil haar doen smelten en dan koeltjes wegstappen.

U denkt, daar gaat hij weer. Misschien is er deze keer wel een grap. Een gemakkelijke, een goedkope, één die u deze keer misschien wel volledig begrijpt. Na al die regen schijnt de zon weer en mijn gedachten zweven naar de vakantie. Ik ben niet getransformeerd in een angstige puber. Die zit nog altijd in me en wil maar niet verteren.

Ik wil zo dronken zijn dat ik mezelf niet meer ken.
Ik wil mijn grenzen verleggen.
Ik wil met vreemde mensen een nachtje door trekken.
Ik wil mijn lichaam misbruiken.
Ik wil mijn geest verkrachten.

Ok, zo kan het wel weer. Als er nu niets komt dat een glimlach op u gelaat brengt dan surft u weg. U vergeet het belangrijkste. Dit hele gebeuren, deze hele travestie, draait niet om u en u goedkope glimlach. Ze draait om mij. Een sicyon-cultus in wording. U bent mijn eerste apostelen en u vege lijf is u onderpand.

Een minuut stilte voor het vredig heengaan van mijn week-oude post structuur. Aanschouw, afwisseling in thema en presentatie. Halleluja, sicyon zij geprezen. Ga heen in vrede en nog een goeie zondag, mijn dierbare parochianen.

There goes another lawsuit

2006-06-02T23:08:00.000+02:00

Opzwepende ritmes commanderen mijn lenden stoot na tergende stoot. Een buitenzinnige beat schopt in mijn boxen. Mijn subwoofer danst vol vertier rondjes op mijn houten vloer en zij kijkt me aan. Zij kijkt me aan en lacht, lacht als een meisje van zes die voor het eerst een clown ziet. Ik denk dat de clown al weet wat er komt. Die kent de routine. Eens het lachen over is, naait de realiteit je genadeloos in de reet.

----

Mijn ogen zeiden me dat ze geen tweede blik waard was. En toch had ze mij betoverd, ze had terug gekeken en mijn blik gevangen. Niet gewoon voor even, niet gewoon omdat ze toevallig naar iemand schuin achter me keek. Van toen af boden mijn ogen geen sluitend antwoord meer. Mijn perceptie was subjectief in een oogopslag.

Ik (over-acting)- “Ik hou van je! Hier, neem mijn hart!”
Zij (verlegen)- “Ken ik jou?”
Ik (snel inpikkend)- “Ik ben je ware Jacob, je prins op het witte paard!”
Zij (onzeker kijkend)- “Ik geloof niet dat…”
Ik (verdergaand op mijn elan)- “Waar ben je geweest heel mijn leven?”
Zij (nog steeds verloren)- “Hebben wij mekaar al…”
Ik (op dreef)- “Baar mijn kinderen!”
Zij (mood swing)- “Stop het! Dat allemaal omdat ik naar je keek? Rot op!”

Geen lelijk creatuur zou ooit de arrogantie mogen hebben terug te kijken. Niemand steelt ongestraft mijn objectieverende vleeskeurende blik en vervangt die met een gevoel. Castrerend wicht.

----

Ik staar in het oneindige onbekende en word duizelig. Ik heb niets om me aan vast te houden. Ik laat me gaan en geef in aan het zwarte gat. Toen ik weer bijkwam lag ik in het ziekenhuis. Wurgseks is niets voor mij.

Democratie

2006-06-01T23:19:00.000+02:00

WARNING: Reading this blog may cause anal leakage.

Dit is een pervers narcisme. Ik hoer het diepst van mijn gedachten uit om uiteindelijk enkel met mezelf de koffer in te duiken. U bent bedankt, dames.

----

Enkele ogenblikken voordien had een studente recht me de notie van borstvoedingspauzes bijgebracht. Een nobel idee dat vrouwen de kans geeft om op hun werk een half uur pauze te nemen om hun pas geboren etters de borst te geven. Ik zat vrolijk een cordon bleu naar binnen te werken toen daar plots een dame de daad bij het woord voegde.

Ik (tegen de baby)- “Slikken, mormel.”
Zij (terstond razend)- “Wablief?!”
Ik (tegen haar)- “Ik kan mij moeilijk inbeelden dat dit u niet opwindt.”
Zij (rood aanlopend)- “Gij zijt niet op u mondje gevallen eh?”
Ik (geïntrigeerd)- “Mag ik ook zo eens aan u tsjoepen zitten?”
Zij (met een armveeg)- “Maakt dat ge wegkomt! Viezerik.”

Wat een furie. Vervolgens deden de baby en ik een wedstrijdje: elk een tepel in de mond en zien wie er het snelst zijn tiet leeg had.

----

Laten we een stemming houden. Wie vindt dat ik de link naar deze blog subtiel moet nalaten op de muren van de bibliotheek of de cursussen van mijn moedwillige subjecten? Post your comment now!

Basis principes

2006-05-31T23:22:00.000+02:00

In al te vage termen was gebleken dat het er vanavond niet van zou komen. Als hij op dat moment ruwweg had gevraagd of ze weer zat te bloeden als een rund, had hij de komende weken losse flodders geschoten. Met sommige dingen mag niet gelachen worden. Tragedy is when I cut my finger. Comedy is when you fall into an open sewer and die.

----

Ze zat aan het tafeltje naast me en had haar boeken openliggen. Het juffrouw-briltje op haar snoet had een zekere snaar geraakt die mijn diepste fetisjen op deed wellen. Belangrijker echter was de fles water die op haar tafel stond. Ik stond op om beneden water te halen.

Zij (met haar fles zwaaiend)- “Als ge wilt mag je hiervan ook nemen hoor.”
Ik (omkijkend)- “Maakt u op iedere jongen zo’n avances, juffrouw?”
Zij (onthutst)- “Waar heb je het over?”
Ik (zelfzeker)- “Ik heb hier al zeker vijf man van u fles zien drinken.”
Zij (glimlachend)- “Er kan nog best één bij hoor.”
Ik (walgend)- “Gij hebt waarschijnlijk veel weg van het Albertkanaal.”

Lorelei, de zingende waternimf, lokt mij maar ik weersta. Dat koud kunstje was niet van de poes. Ik wist niet dat er vis zwom in het Albertkanaal. Dat was wel van de poes.

----

Soms wilt het niet goed lukken. Soms vraagt het heel veel moeite. Maar met viagra en een zak van de GB, raakt zelf Margriet Hermans nog gedekt.

Foto’s dochter Brad Pitt en Angelina Jolie verkocht voor 2.3 miljoen. Huis Tom Gernaey weer doorzocht.

Waar ging het fout?

2006-05-30T23:18:00.000+02:00

Hij lag op zijn rug, na te denken, voorwaar ik zeg u, te bezinnen. Zij lag naast hem vredig te slapen, van geen kwaad bewust. In dat ene moment was alles liefde, schoonheid en geborgenheid. Hij had zijn verdorven geest beteugeld en heel even was er de illusie van een rationele man. Maar morgen zou ze hem weer aankijken, met die zaadvragende ogen van haar. God behoede haar.

----

Zij stond aan te schuiven voor de hamburger met appelmoes, ik voor de halve kip met Provençaalse saus. Ergens was nog een derde persoon in het spel maar ik was me van geen ménage à trois bewust. Gluiperd.

Haar ogen- “Hey, knapperd.”
Mijn ogen (Joey Tribiani style)- “How you doin’?”
Haar ogen(smekend)- “Doe me, alsjeblief?”
Mijn ogen(toestemmend)- “Allé dan. Omdat je het zo lief vraagt.”
Zij (tegen iemand schuin achter me)- “Hey, nog altijd aan het aanschuiven?”
Ik (tegen dame van de Alma)- “De kip graag.”

Ik zag haar wel zitten maar zij zag mij niet staan. Ik had mijn broek al bijna om mijn enkels. Benarde situatie was dat geweest. Die dame van de Alma zou me best wel raar aangekeken hebben, had ik toen voor de kip gevraagd.

----

God heeft gebeld. Hij heeft zijn diepste spijt betuigd voor de schepping. En terecht, de lamstraal.

Er op en er over

2006-05-29T21:29:00.000+02:00

Zoals wel meer mensen vandaag de dag loopt hij elke dag over straat met een geladen pistool. Het jeukt soms een beetje en eens de veiligheidspal afstaat maakt iedereen zich beter uit de voeten. Zij had wel al vaker koelbloedig in de loop gekeken maar had er niet op gerekend dat het dan al af zou gaan. Ow, recht in haar oog. “Sorry schatje.” Dat zal branden. This is my rifle. This is my gun. This is for fighting. This is for fun.*

----

Hij kwam uit het verleden en met een verveelde blik kwam hij doodleuk even binnengewandeld. Hij bestond niet echt meer en dat was jammer. Ook hij vond dit klaarblijkelijk een spijtige zaak. Wat sneu.

Hij (neerkijkend op mijn cursus)- “Religie? Laat gij me daarvoor opdraven?”
Ik (dromend)- “Zingeving, mijn vriend, zegt het je iets?”
Hij (gaat zitten in de zetel)- “Geen mens heeft er ooit zin van gekregen.”
Ik (fronsend)- “Scherpe analyse, dokter Van Kamp.”
Hij (met een knikje)- “Immanuel Kant draait zich om in zijn graf.”
Ik- “Kan ik ineens beter bij zijn anus.”
Hij (gespeelde ontzetting)- “Jij necrofiel! Vade retro Satanas!”

Soms klikt het gewoon tussen twee mensen. Soms kraakt het. Dan moet je terugtrekken.

----

Alles wordt gevulgariseerd. Het menselijk brein rot in zijn eigen sap. Voor de cultuurbarbaar onder u:

* Uit de film Full metal jacket
Gunnery Sergeant Hartman: [Chanting] This is my rifle.
Gunnery Sergeant Hartman: [Grabbing their crotches] This is my gun.
Marines: This is for fighting.
Marines: [Grabbing their crotches] This is for fun.

Tussen de lijnen

2006-05-28T22:17:00.000+02:00

Is het een beetje zoals de sleur in een relatie? Moet ik misschien het leer en de speeltjes al bovenhalen? Wat bazel ik toch allemaal? Dit is nog maar het voorspel en aan je reactie is duidelijk dat ik nog niet helemaal dat lekkere plekje weet te vinden waar je me subtiel naar toe loodst. Doe ik het goed? Zeg het me gewoon, lig daar niet zo ridicuul te kronkelen, wicht.

----

Er zijn zo van die dagen dat je nergens zin in hebt, zelf niet in seks. Dat zijn de dagen dat je natuurlijk de gesprekken voert met de meeste betekenis. Als vanzelfsprekend voer je die met een echte man. Lelijk, dik en heel verdacht met een oorbel in elk oor.

Hij (zwaar Leuvens accent)- “Wa zal’t zijn?”
Ik (de lijst afzoekend)- “Weet ge waar ik zin in heb. Stoofvleessaus met mayonaise.”
Hij (achteromkijkend)- “Nee, sorry mijne joeng, geen stoofvleessaus.”
Ik (zuchtend)- “Doe dan maar een gewoon frietje en een saté.”
Hij (tegen een van zijn bruine vriendjes)- “Eén satéke.”
Ik (half mompelend)- “Amai, gelle roert hier waarschijnlijk wel vaker in mekaars sauske.”
Hij- “Da’s vier euro twintig mijne joeng.”

Het enige sausje waar hij voor mij in moest roeren was die stoofvleessaus. Maar die hebt ge dan natuurlijk juist weer niet. Het enige waar ik echt zin in had vandaag.

----

Op een dag zal ik mijn mond openen en zal er tot éénieders verbazing enkel “tetten” uitkomen in plaats van de mooi geformuleerde volzinnen die mijn opgeblonken uiterlijk doen vermoeden. De opluchting was orgastisch, hij spreekt!

Een kinderdroom

2006-05-28T08:15:00.000+02:00

Ergens kroop een man van zijn vrouw met een zelfvoldane blik. Zij van haar kant had een vleugje "not impressed" om haar wenkbrauwen die ze zelfs met haar historisch van moeder op dochter overgedragen sexuele etiquette amper kon maskeren. Het enige wat hij dacht was "goed gedaan jong en nu pitten". Zij van haar kant had meer iets van "wat is er net gebeurd". Honderden beschavingen waren op haar borsten gestorven. Maar niet vanavond.

----

Hij zat op de trein naar huis toen zij opstapte, een meute 6 jaar oude kinderen in haar zog. "Juf, mogen we ons koekje uithalen," was alles wat hij hoefde te horen. Tot in Gent was deze trein de hel.

Hij (juist tot aan haar zitje gestapt)- "Kun je die kinderen wat in toom houden?"
Zij (druk in de weer met Lucas)- "Ze zijn 6 jaar. Wat wil je dat ik doe?"
Hij (ondeugend glimlachend)- "Dat is geen conversatie die ik voor deze kinderen wil voeren."
Zij (Lucas morst zijn sapje)- "Godv... Lucas!"
Hij - "En dan kom je thuis na je werk en dan lopen er daar nog zo van die rond."
Zij (voor het eerst opkijkend)- "Wat zit gij allemaal te zeggen?"
Hij (wegstappend)- "Mijn goesting is ineens over zie. Kinderen."
De blik in haar ogen- "Laat me niet alleen met die monsters!"

Mijn kinderen zullen later misschien de toekomst van de wereld zijn, die van jou blijven gewoon irritante etters.

----

Ik schilder een monochroom beeld van de realiteit en mijn lievelingskleur is sex.

This is me

2006-05-27T21:10:00.000+02:00

Zoals met het baren van kinderen is de eerste ook altijd de moeilijkste en toch is het meer "like the pleasurable pain of losing your virginity".Wanneer het gedrocht dan eindelijk je lichaam uit is, kijk je met voldoening toe hoe de dokter het een mep verkoopt en het wenend voor het eerst zijn longen volzuigt. Maar ja, wat weet ik er van?

----

Ze zat op de trappen beneden aan de bibliotheek en zoog lustig aan een sigaretje. De regen kwam met bakken uit de hemel gestort maar gelukkig zat ze droog onder een afdakje. Ze pauzeerde even tussen het studeren, dacht hij.

Hij- "Luchtje aan het scheppen?"
Zij (tussen twee trekjes in)- "Mmmhmm."
Hij (handen diep in zijn zakken, nonchalant tegen een paal leunend)- "Wat een kutweer."
Zij (inhalerend)- "Jep."
Hij- "Ik zou mijn gedacht meer krijgen uit het cola machine daar dan uit u."
Zij (uitblazend)- "Pfff tjah."
Hij (omdraaiend en op weg naar binnen)- "Gore wijven zuigen. Echte dames slikken."
Zij (omkijkend)- "Wat zeg je?"

Rokende meisjes zijn vies.

----

Ik ben de jongen die nooit iets te vertellen heeft en vandaag is niet anders. Welkom op "... and everything in between".